14-07-14

over de liefde

 

SAM_6454.JPG

 

47.het lijkt soms of het verboden is van verliefd te worden                                          

Bovenal leer de liefde die in je zit voelen en leer ze ook aan wie te geven. 

Onderzoek de wegen die de filosofie en de geschiedenis bewandelden.

Bemin de kunsten.  Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat.  Deel het met je uitverkorene. 

Laat zo weinig mogelijk negatieve emoties toe. Verzorg je lichaam, dwing het niet tot overmaat. 

Deel zowel de vriendschap als de liefde, de kennis en het zoeken als je lichaam met je uitverkorene...kruidt het geheel met relativiteitszin en humor en je bekomt ...passie. 

Als je dan niet dadelijk voor mekaar kiest...moet het niet zo zijn.     

            Als geest en materie één zijn en eeuwig bestaan en de rode, wetenschappelijk aantoonbare wetten van de materie, altijd aan een verfijning van de geest gewerkt hebben; ...hoe komt het dan dat voor het begrijpen van allerlei soorten verhoudingen tussen mensen, zeker die, die met het intieme zijn te maken hebben, je met die rode wetten alleen niet ver komt ? Mensen zijn niet alleen bij mekaar omdat ze geografisch gezien in mekaars buurt woonden of elkaar toevallig tegenkwamen...of mekaar ekonomisch  nodig hebben...ze trekken de moeilijkheden die ze nodig hebben om te groeien vaak zelf aan...vooral diegenen die eigenlijk niet veel groei nodig hebben, lijken soms nog het meeste moeilijkheden aan te trekken.   

            Verliefd worden, een onmogelijke zaak soms...de praktisch te regelen zaken, de actualiteit volgen rond werkloosheid, armoede en oorlog slorpen ons in meerdere of mindere mate volledig op.   De studie naar de redenen van allerhande dergelijke ellende en de propaganda in dienst van de oplossingen houden ons over het algemeen te weinig bezig.  Maar bovenal gebruikt de liefde ons al te vaak om ons het onderscheid tussen mensen en wat hen in ons aantrekt en afstoot duidelijk te maken.

Aantrekken en afstoten, ebbe en vloed, het universum dat uit deint en weer in mekaar stuikt...de liefde kent er ook wat van.  Die filosofische speurtocht  naar de zin van het leven, sommige theorieën die men rond de praktijk van de mens en zijn menselijke relaties uitgewerkt,  blijken in de praktijk rondom ons veelal te kloppen...al kan je een mens en zijn relaties niet in om 't even welke theorie gieten.

            Zo hebben vele alleenwonenden hun boezemvrienden wel een aantal redenen om niet bij mekaar te  wonen...wellicht omdat ze te openhartig over hun al of niet platonische verhoudingen zijn...en ook omwille van de verplichtingen die ze, terecht of onterecht nog bij de voorgeschiedenis van hun leven terecht of onterrecht, menen te hebben. 

Vanuit de subjektiviteit van een situatie lijkt iedereen tijdens konflikten wel gelijk te willen hebben...het is hoe men zich op korte of lange termijn voelt dat bepalend voor iemands beslissingen is.  Misschien is  het iemand zijn lot van bijvoorbeeld te blijven schrijven en daarvoor veel alleen te moeten zijn.   Misschien is het iemands lot van verder in de omgeving van je kinderen te blijven.  Alles is op een bepaald punt altijd het resultaat van wat eraan voorafging.  Schrijven over de veiligste manier om emotionele windhozen met vrouwen en mannen en kinderen te vermijden, is nog niet zo simpel.  Er monogaam mee samenwonen is, afhankelijk van iemands karakter en opdracht in 't leven een heel goed recept ter voorkoming van onrust.   Ook in gemengde gezinnen met kinderen is samen leren omgaan met mekaar een opdracht.

            Het zou zo simpel kunnen zijn. 'Indien gij niet wordt als deze kinderen'...1meisje, 1 jongen.  Zo simpel blijft het voor velen echter niet.  We zijn nu 2006.

            In de tijd van onze grootouders en ouders, het eerste grote stuk van vorige eeuw, bleef men bij mekaar wonen tot één van de twee sneuvelde of vredig doodging.  Dit feit wil natuurlijk niet zeggen dat het toen allemaal beter tussen man en vrouw was.  Nu valt het door de meeste mensen niet te verdragen als de partner iets met iemand anders heeft, hoe geestelijker het nieuwe paar bij mekaar staat, hoe erger meestal voor de vorige partner.  Dit 'dicht bij mekaar staan' heeft soms ondoorgrondelijke redenen en soms is het zoeken naar een andere partner alleen maar zin in avontuur of gebeurt het uit revanche...of om de partner te vlug af te zijn...zo diep kan jaloersheid gaan.

Het lijkt wel dat hoe meer je elkaars gedachten kunt vertolken zonder dat de andere ze uitspreekt, hoe dichter geliefden naar mekaar toegroeien en hoe intenser ook hun innerlijke band wordt.  Het waarom van zowel verliefdheden als scheidingen kan generaties terug te vinden zijn...we vertegenwoordigen en zijn vele stukjes van zij die voor ons kwamen.

             Het leven stuurt de ene vele paden in, een ander krijgt er minder te begaan... om te genieten, te boeten, wraak te nemen, te domineren of te leren...of alles bijeen ?  Aan alles alleen op ons eentje te doen, hebben we niet veel, we zoeken gezelschap.  We beseffen het niet altijd, maar toch willen we gewoon in onszelf tot rust komen, via de invloed van anderen.  Dat tot rust komen heeft ook, maar niet zozeer met de lichamelijke kant van de liefde te maken.   Buiten de al eens overhoop gegooide gevoelswereld in ons eigen gaan we zoals velen vele uit werken of niet, of verplaatsen ons met onze auto's of met de zeldzame bussen.  Als we door één van onze dorpen stappen, lijken we wel een rare snuiter , want voetgangers kom je op de buiten nog zelden tegen in de dagen van tegenwoordig.  Ook in de steden vereenzamen mensen soms.  Het is niet alleen menselijk kontakt en innerlijke rust dat we zoeken...we willen weten hoe ons leven in mekaar zit.  Niet zozeer op filosofisch gebied, want daar zijn er velen onder ons te materialistisch voor geworden, maar gewoon ons liefdesleven, dat willen we toch wel begrijpen.  Alhoewel we het leven van zij die er niet meer zijn verderzetten, spreken de graven  niet meer, op de voetpaden kom je zelden iemand tegen voor een meer dan gewoon gesprek.  De visuele media houden iedereen in hun ban.  Als je  naar de beeldbuis kijkt moet je altijd veel selekteren, zappend op zoek naar een goede documentaire of een film met menselijke inhoud.

Boeken over relaties zijn er in overvloed...toch zullen we in de praktijk de konfrontatie met de voor ons nuttige dingen daarin moeten aangaan.

            Eenmaal door eigen 'fout ' of die van de andere, of door de eigen voorgeschiedenis of die van de andere of de door beiden afgeweken baan van vrouw, man, kinderen... uiteengegaan, lijkt het vervolg van het verhaal wel een hopeloos kluwen van opeenvolgende pogingen om weer ongekomplikeerd gelukkig te worden.  Eerst kom je dan soms iemand tegen die het schuldgevoel van de  vrouw of man nopens haar of zijn slipper moet wegnemen en de eigen hulpeloosheid daarrond moet uitgommen.   Als dat dan niet lijkt te lukken, gun je mekaar weer een eigen leven.  Eigenlijk wil men terug naar het gelukkige, geregelde leven van vroeger.   Als het niet de bedoeling is dat je opnieuw gaat samenleven, duiken er voor beiden of één van beiden een reeks onoverkomelijke obstakels op.  Men zegt dat de liefde dan wel alles kan overwinnen, maar daar moet je dan wel met z'n beiden rijp voor zijn...of het nu om gescheiden mensen of LAT-relaties of welke vorm van samenleven dan ook gaat.

Bovendien zijn er in iedere liefdessituatie ook nog eens een aantal oude, onverwerkte emoties naar de anderen buiten het koppel toe...zodanig dat niet iedereen op elk moment rijp is om te gaan samenwonen of zo.  Diegene die kiest om temidden van z'n onopgeloste gegevenheden van vroeger te blijven leven, neemt soms het risiko van niet meer aan zijn of haar beste energie te kunnen er dan op de koop toe bij.    Eigenlijk blijft men dan vaak aan z'n oude toestand hangen, maar dan in het geval van een zielsgenoot gelukkig met iemand die zoveel interessen en dichterlijk aanvoelen delen kan.

            Als men eerlijk met zichzelf is en indien diegene die men liefheeft niet uit het zware deel van zijn of haar emoties losraakt, is het slechts voor weinigen een haalbare oplossing van een nieuwe relatie in alle openheid te kunnen beleven.  Cruciaal blijft dat de vrouw of man in kwestie eigenlijk meestal onbereikbaar blijft als vrouw of man aan iemands zijde. 

Hij en zij hebben dan voortdurend 'loslaten' te leren, de twijfelende tegenpartij heeft dan leren tevreden te zijn met de situatie waarin  hij of zij zich bevond.  Om hem of haar te bewijzen dat een dergelijke verhouding soms niet houdbaar is, worden zij of hij dan verliefd op iemand anders die ook vaak ergens aan een andere driehoek ontsnapt is en er ook niet helemaal aan ontsnapt is, al bevindt die iemand  zich op welk een letterlijke afstand van enkele duizenden kilometers  van die situatie.  Het lijkt dan of dat iedere betrokkene partij in zo'n situatie niet wil of kan kiezen, wat ze ook proberen       Op de meeste momenten is er steeds één konstante, het naar de eenvoud willen, één lief aan je zij...je kan niet iedereen plezieren...hoeveel eenzame mensen er ook bestaan.  De mens is op liefdesvlak immers heel individualistisch ingesteld.

Je kan proberen op al die regels een uitzondering te zijn, je kunt  er echter moeilijk aan ontsnappen.  Misschien alleen door een onverschillig evenwicht tegenover zware, negatieve emoties te leren hanteren.  'Onverschillig evenwicht' wil niet zeggen dat je niks om iemand geeft...je helpt er de andere soms beter mee dan 'mee te lijden'.

Het lijkt wel een taboe van het in het bijzijn van iemand waar je een dubbel intieme verhouding mee hebt (geestelijk en lichamelijk) iets over een ander iemand waarmee je één of beide kanten ook hebt, te zeggen...als je amok vermijden wil.  Het is aan eenieder van de betrokkenen om uit te vissen met wie wat nu eigenlijk het beste klikt.  Tijdens dit proces geldt niet zozeer het bekende 'eerlijk duurt het langst' maar eerder 'de waarheid omtrent iemands leven komt uiteindelijk bovendrijven'... .  Vreemd genoeg, maar waar, als je altijd open en eerlijk bent en je wordt desondanks of juist daarom voortdurend emotioneel aangevallen omdat je een ander van een andere verhouding die je hebt, inlicht...dreig je daar op den duur aan onderdoor te gaan.  Je zult zelfs merken, dat hoe monogaam je ook bent, je moet oppassen van je niet ergens schuldig aan een anders problemen gaan te voelen.

            Een vrouw of een man, of beiden, die zich niet goed meer bij mekaar voelen bewerkstelligen bij mekaar dat ze zich voor derden beginnen openstellen.

De kinderen leren er na verloop van tijd ook hun eigen lessen uit.  Iedereen lijkt op bepaalde tijden onder de vorm van zijn vrouw of haar man of de kinderen of daarbuiten te worden gekonfronteerd met diegenen waar ze hun levenslessen mee te leren hebben.  Het lijkt wel of in sommige levens in de eerste verhoudingen de tegenstellingen mekaar aantrekken...trouw tegenover minder trouw ingesteld bijvoorbeeld. In kombinatie met breeddenkend is de uitkomst van dergelijke verhouding in veel gevallen de ene of andere komplikatie door derden...waarbij in het merendeel van de gevallen het spel van 'moeten kiezen voor...' begint.  Menselijk absurd, wordt het op het eerste zicht wanneer de keuze precies door materiëel welzijn ingegeven wordt.  'Op het eerste zicht', want eigenlijk is je leven iets waarvan je de gevolgen  die dat dat leven op anderen heeft, en het waarom daarvan, nooit volledig begrijpt...da's iets dat verborgen in het kollektief bewustzijn ligt.   Het kollektieve bewustzijn, de trauma's van generaties terug die zich nog altijd blijven vertalen in overdominante bindingen tussen ouders en kinderen en omgekeerd, tussen vrienden en vriendinnen, collega's...enz.

            Een driehoeksverhouding evolueert soms tot een soort monogame LAT- situatie waarbij de ex in de eerste plaats tot boezemvriend(in) evolueert.  Men laat de vroegere liefde ook nog in z'n leven toe  voor de vriendschap en de cultuur, het gesprek achter een thee of een pint...vrijen, en ergens hoopt men dan dat er weer een zielsgenoot op het levenspad komt...iemand  die jezelf ook weer geestelijk en lichamelijk raakt...tot de band zo hecht wordt dat je(soms weeral)  besluit van er met z'n twee voor te gaan.

            Vreemd, zo'n vertrouwd onderhuids verlangen naar lichamelijke intimiteit die weer een sluis van de hemel opendraait en bij wijlen zo'n gigantisch meer van rust op 't eind kreëert.  Terwijl dan altijd weer die rust op je turbines valt en je er een geweldige  energie genereert.

De kracht om dagelijks te leven, beter opgewekt met z'n twee.

            Sommigen menen van anderen dat zij vrouwenlopers of  mannenzot zijn.    Heroplevingen van de lichamelijke en andere kant van relaties, hoeven niet aan de porno of pillenindustrie gebonden te zijn.  Levenslot, levensslot...het antwoord zit hem in één letter.  Welk is het levenslot en het levensslot van diegenen op onze weg...breken zij wel of niet uit het oude karkas van maar te blijven lijden...dan is dat inderdaad hun lot.   Soms weten ze niet wat er gaande is, soms willen ze  het niet weten en in 't begin van een relatie mogen ze het eigenlijk niet weten...wat de eigenlijke bedoeling van hun liefde is, anders werkt de verliefdheid niet. 

            Soms kom je in 't stad mensen van allerlei leeftijden tegen, vol van depressie en pillen; je  herkent de symptomen van een paar mensen die je kent.  De psychologische leefwereld tast het imuunsysteem van de biologische wereld aan.  Pillendraaiers kunnen zelden helpen en sommige vrienden verkondigen dingen die het allemaal alleen maar erger maken door absoluut partij te kiezen ipv het totale plaatje te snappen...wat voor buitenstaanders eigenlijk heel moeilijk is. Man en vrouw zitten met een bibliotheek van doorgegeven ervaringen en pogingen om hun eigen te willen zijn in hun wezen. Soms zit in dat willen veel te veel met het genetische verbonden tegenstrijdigheid.

Soms ziet een buitenstaander toch meer dan zij zelf.  Het is de confrontatie met jezelf en anderen die je moet leren aankunnen.  Vertrekkend van de vreugde die je binnenin voelen kan en zo tot zelfwaarde en kreativiteit komen...je eigenheid dan kunnen en mogen beleven is het grootste geschenk dat je dan kan overkomen.

            Je moet bij momenten na teveel denken toegeven dat eenzaamheid je op kan eten...en dat je om te kunnen voelen er echt moet voor openstaan.  Zonder innerlijke rust, werkt dit echter niet. Je kan toch niet de hele dag zoals zovelen alleen maar genoeg hebben aan oppervlakkige, praktische dingen, zonder bij de zin van het leven stil te staan. 

Is er daar nergens  een geestesgenoot die niet op weg naar alleen oppervlakkig willen leven is ? De echte waarheid omtrent het te volgen levenspad wordt dan wel met de jaren duidelijker en duidelijker , maar het is telkens wachten op de evolutie van anderen om zelf verder naar het soort dubbele verlichting dat we zoeken : geestelijke en lichamelijke intimiteit, door te stoten.  Sommige zielsgekwetste mensen zullen in dit proces naar innerlijke rust proberen van anderen te kwetsen...of ze nu zelf de oorzaak van hun kwetsuren zijn of niet.  De wegen om dat te bereiken tarten alle verbeelding...inbegrepen 'schatje' hier en 'schatje' daar.

Al moet men in feite dankbaar zijn om wat men verduurde, het kan soms allemaal niet blijven duren.

Sommigen zijn anti-bloem, anti-zoet en anti-dier en trekken de tegengestelde polen tóch aan.

Hun kinderen weten soms niet wat hen overkomt en blijven vaak lang naar een passend dekseltje zoeken.

De woorden die gewisseld worden zijn altijd een mengeling van wat er op die momenten op alle fronten leeft.  Hoe beter je dat doorhebt, hoe moeilijker het te verwoorden valt...en toch vindt je eens je dat beseft dan moment na moment de juiste woorden om uit te spreken...welke soms nare gevolgen ze op het eerste gezicht soms ook voor jezelf of anderen hebben.  Soms is het beter van alle vrouwen als je zussen en mannen als je broers  te beschouwen tot je weet voor wie je weer kiezen moet.  Kiezen tot je jezelf van het zware uit dat duizenden of tientallen jaren oude verleden kan ontdoen.

Als je in 't begin iemand teveel idealiseert is dat ondertussen vaak het begin van een te vroeg einde.

Een einde kan soms heel lamentabel verlopen als één van de twee z'n eigen weg niet aan 't volgen is.

Soms moeten we dan weer om kracht vragen aan iets buiten ons...aan de energie van al diegenen die het al wel kunnen doorspartelen hebben...of die nu nog leven of niet ?  Misschien zijn wij die energie eenvoudigweg wel.  Jezelf al eens door anderen van op een afstand en kortbij laten observeren...daar kan een mens veel van leren.

            De dood bij leven al achter de rug hebben...is zoveel kennis,inzicht en wijsheid verzameld hebben dat je totaal vrij van vrees bent geworden en vol van overgave aan je innerlijke goede gevoel.  Intimiteit, inzicht en inkomen...of wat de meeste mensen in meer of mindere mate boeit.

Het ontdekken van diegene in jezelf die voortdurend de mogelijkhedenen tot  oplossingen in jezelf of in anderen afweegt...is het ontdekken van samenhang.  De enorme input van je omgeving moet altijd worden gezift.

            Als je je goed in je vel voelt, schijnt het licht schijnt soms op de boom vóór je ruit en drukt diens schaduw al door de wind dansend op het gordijn uit.  De boom zwiept en zwiept soms, lichtjes door de wind beveeld, zo komt de wereld vanuit onze innerlijke rust dan op ons over...en eerst dan kunnen we waarlijk lief hebben, liefhebben vanuit innerlijke rust. 

Dan zien we in dat de liefdesrivaliteit onder mensen enorm ver kan gaan...en op een bepaald punt aanbeland, ons niet meer verontrusten kan.

Als die rivalitieit zich in de strijd om geld en goederen vertaalt, verliezen we onze tijd en staan we nog nergens. Iedere dag moet men tussen het al en jezelf een brug bouwen om de innerlijke kalmte weer te vinden. Een dag kan op duizenden manieren beginnen...maar veel wegen en wegjes om te volgen zijn er niet.  Voordat je op een dag zo'n weg vindt, moet je de betekenis van je nacht en de vorige dag begrepen hebben...ook al bevatten je dromen geen fundamentele boodschap en vormen ze een gekke collage met alleen flarden uit de vorige of andere dagen...ze zijn dan gewoon een verwerking van de vorige dag, niet van een hele periode of een half leven.  Bewaar je intiemste gedachten voor diegenen die echt je leven willen delen, volgens welke formule dan ook. 

            Menselijke contacten zijn op het verleden gebasseerd en schuiven in het heden naar hun enig mogelijke plaats in de toekomst.  Sommige mensen verliezen iemand door een overlijden van iemand, anderen op andere manieren.  Een verlies, van welke aard dan ook zit altijd vol tijdelijk onbeantwoorde vragen.  We kennen allemaal mensen die op  bepaalde dagen heel humoristische dingen rond de dagelijkse gebeurtenissen of zo kunnen verzinnen.

Op andere dagen redeneren en spreken ze alleen in zwart en wit, die dagen of momenten  zijn hun  klassegenoten alleen lui ofwel alleen vlijtig en alles gaat te traag of te snel, afgemeten aan hun eigen dan ineengekrompen visie...humor en filosofie en inzicht zijn dan ver te zoeken...en zo zijn er nog vele variaties die met angst of verlies te maken hebben...met ervaringen in het genetische verleden en in het zelf geleefde leven.  Sommige van die dingen lijken wel onuitwisbaar uit bepaalde karakters en toch leert het leven iedereen veranderen of stagneren. Denk en hoop niet te vaak dat je voor je inzichten daaromtrent echt gewaardeerd wordt.  Zich kritischer naar anderen gedragen is dan de boodschap...dan kun je zelf meer tegen een stootje.  Iedereen is immers een cel van het grote geheel dat geest des universums noemt...en voor een groot stuk voor z'n eigen geluk verantwoordelijk...maar velen hebben de samenhang van hun leven met dat in de buitenwereld  niet door.

            De manier van je omgaan met je eigen en anderen bepaald immers je eigen goedvoelen en je mag je door niemand  laten overwoekeren.  Velen onder ons zijn gevangenen van hun eigen predestinatie...ze lijken zich alleen maar vrij door het leven te bewegen...in feite zoeken ze voortdurend aan hun eigen, door anderen vastgelegde coördinaten te ontsnappen.  Tijdens hun tocht volgen ze de voetstappen van hun medegevangenen of duwen hen vóór zich uit.  Het valt in 't begin niet mee van je eigen route te volgen.

Heel veel van het gedrag van anderen heeft met de invulling van hun liefdesleven te maken, maar dat snappen ze niet altijd omdat ze nog door een berg emotionele zwaarte van hun eigen en anderen moeten. Knikkers zijn ze.  Zoals onbekende planeten, vol van dominerende kleuren, hun geheimen verbergend in hun gesmolten glazen waarheden.  Als je ze in het licht houdt geven ze hun fantasieën toch prijs. De fantasie die ze genereren, hun verloren blijheid,  zou wel eens het antwoord op al hun vragen kunnen zijn.  We zijn allen knikkers en ons verleden speelt met ons, al van vóór we zijn geboren.  Komen er nieuwe knikkers in het spel, dan duiken de oude vragen weer onder nieuwe of vertrouwde vormen op.

            Als je voor jezelf een grote ruimte geschapen hebt in je geest, duurt het soms toch niet lang voor een klein vervelend woord, idee...als een geurtje de hele ruimte verpest ...niet panikeren dan, dat gebeurt dan om onze alertheid niet laten in te dommelen.  Hetzelfde met helder water en modder en met principes die je soms heel hard buigen moet om anderen toe te staan van zich volgens hun eigen methode naar geestelijke groei toe te werken.  Sommige mensen, ook diegenen die je goed gevoel op de proef stellen, zijn toch zo mooi dat je de bus zou willen zijn die hen naar hun bestemming voeren mag.  Soms moet je ze toch alleen maar groeten en je eigen weg voortzetten...want ze willen een privéchauffeur voor zich hebben.

            Je eigen weg.  Elke dag is er één om te herinneren, een jaarring in je leven, zoals een boom die heeft.  Op een echt goeie dag zie je ineens het zonlicht dat weer door de wolken breekt ander.  Het licht verschijnt dan weer op de scène van het levend theater dat het dagelijks leven is.

Het licht verspreidt zijn helderheid dan tot diep in je ziel en injekteert je dan met een vurig verlangen naar je nobelste doelstellingen.  het licht verzekert je dan dat hetgeen je aan positiefs in het verleden soms voelde nog steeds heel waardevol in het heden zou kunnen blijken te zijn...zelfs al zijn het dingen die weinigen kunnen schelen en zijn het enkelingen die het voor een stuk begrijpen.  De graad van bewustzijn die we bereiken, probeert op de ons omringende wezens af te stralen.  Sommigen willen ons voor een lagere graad van bewustzijn winnen en inspannen.  Daar kiezen we toch niet voor ?  Vertrouwen moet onze gids blijven, een gids door moeilijke momenten en eenzaamheid en isolatie.  Hoe zouden wij de hoop kunnen opgeven...de reis door onze wereld moet worden voltooid...zal nooit zijn voltooid, ook niet na dit leven...na de volgende big-bang begint het allemaal op een ander nivo weer en weer opnieuw, met miljarden jaren tussen.  De kwaliteit van observatie van elke soort energie waarmee we omgeven zijn,  zal stijgen en op termijn in dit big-bang tijdperk of volgende week of in een ander big-bang tijdperk aan anderen ten goede komen, daar moeten we met z'n allen van overtuigd blijven.  We moeten het dagelijkse NU zo goed mogelijk proberen in te vullen met liefde en solidariteit en rust in ons eigen...wie goed doet, goed ontmoet passeert eerst langs weten wat 'goed' doen is, dat leert het leven ons.

Iedere dag is weer een balanceren tussen ons eigen bewustzijn en dat van de anderen...in het teken van al die aparte, verspreide en verengde verhalen achter de feiten. 

            Het leven als een kunstwerk, uitgebeeld door die zich soms tegenovergesteld of eensgezind gedragende artiesten die we allen zijn.  Het begon nooit, want altijd diende het NIET niets of niemand te willen zijn, te worden bevochten.  Kleiner of gelijk aan nul kan niemand of niets worden en alles heeft een vorm.  Daardoor die big-bang en al die onzichtbare straling die een gevolg was van het  weer terug in één punt samenkomen van alle energie uit het vorige theaterstuk.  Als een artiest schiep die straling weer het eerste atoom en de eerste cel en de eerste mens.  Wij zijn nog altijd bezig met de voorwaarden te scheppen dat iedereen rondom ons niet niemand wordt...we dagen mekaar voortdurend uit. 

            Ochtendstemmingen bijvoorbeeld.   Hoe gaat het met ons vandaag ?  Was gisteren toen iets zoals een zware last die op ons viel ?  Zelfs om kracht vragen hielp misschien gisteren niet.  Soms lijken we wel van alle energie te zijn afgesloten.  Misschien kwam het door het weer eens overmoedig projekteren van die boeiende toekomst die we ons een week geleden voorgesteld hadden...een toekomst aan de zijde van iemand met toch wel heel wisselende stemmingen soms. 

Die dag verleden week was eigenlijk zo goed verlopen totdat haar of zijn melancholie ontwaakte en de te ontknopen strikken met de personages van het verleden weer vast toegetrokken werden.  Haar of zijn onmacht naar anderen dan hemzelf of haarzelf toe, had weer toegeslagen en hij of zij moest weer de volle laag ervan incasseren.   Hij of zij mailde haar zijn of haar  inzichten, herstelde en ze werd weer wat rustiger... tijdelijk...weer tijdelijk ...tot de konflikten met anderen eerst weer gaan liggen zullen zijn ?

Wat een verkwisting van energie voor beiden en anderen...als je op het verkeerde moment in mekaars omgeving bent.  Geen bijgelovige theorieën of ontrafeling van komplexe psychologische diepteanalyses brengen dan nog enig soelaas.  Kennis, zo simpel als licht en toch soms niet hanteerbaar als de wolken in je hoofd dicht zitten.  Kom dan ook niet aandraven met God, want dat zijn gewoon de anderen en jezelf.  Wordt weer zeker van je eigen rol in het stuk...de 'inzichten'.    Net zoals mensen naar sociale gelijkheid verlangen en gegarandeerd gedonder op hun kop krijgen, zo is het soms ook met de liefde.  Waar blijft soms dan weer het sensuele gele, dat met een schot in de bergen van angst mensen weer in hun oasetoestand herscheppen kan ?  Te lang mekaar niet zien of de lichamelijkheid in een relatie verwaarlozen, schept afstand en eenzaamheid.  Voor je je weer onder mensen vertoont moet je dat dan eerst wegwerken :  een praatje tegen de hond die z'n been ophief : "ziet dat ge je kloten niet netelt", of tegen de spin : "ziet dat ge die vlieg vangt tegen dat ik terug ben". Meer heb je  soms niet nodig om door te kunnen gaan.  Tijdens je wandeling vindt je dan wat klein behuisde paddendikkoppen in een bijna uitgedroogde plas en je zet ze in een vijver.  Je ziet dan kalfjes in de wei staan en je vindt een verbod om hen te slachten een heel hoog goed. 

Toch komt er ondertussen nog altijd geen revival misschien...maar je breekt er toch het ijs in jezelf en naar anderen toe mee.

            De dagen erna groeit er misschien een gevoel van sterkte en vertrouwen in jezelf en anderen.

Je bestudeert de politieke weldaden en rotzooi in de wereld het fascisme, want de wereld bestaat niet uit liefde alleen en het lijkt je dat zo'n apparaat slechts kan geboren worden uit frustratie en haat, uit armoede en hebzucht...allemaal dingen met biologische en sociale zowel als persoonlijke achtergronden en drijfveren.

'Kwaad' bestaat inderdaad...en het wordt erger naarmate het fascisme in de wereld groeien kan.

De lookalike van je pomphouder was dan wel op het nippertje niet voor de partij die het moderne, op hebzucht gebaseerde fascisme gestalte gaf, hij genoot wel van je reisverhalen die hem op een ander been probeerden zetten.  De macho's in 't gewone dorpscafé bij de twee gele vriendinnen smolten onder hun gewoon zachte manier van zijn...hier kon geen rascisme groeien. Toen je er 's anderendaags aan terugdacht streelde het beeld van een jong  meisje dat pas leerde fietsen het verdriet in je dichtersogen. Weer een dag later stierf er in een ander dorp een man terwijl hij zijn konijnen ging voederen...de beestjes huppelden dartel over het erf...'t leek gewoon niet erg...zo te sterven met zachtheid omgeven...een beetje zoals die vrouw die tussen haar bloemen dood neerviel nadat ze de buren nog een ijsje had gebracht. 

            Soms zouden we een beroep moeten kunnen doen op een energie die voor ons zoals een satelliet z'n straling naar een ontvanger zend.  In de satellietwereld gaat dat de dag van vandaag alleen als je 'betaalt' hebt...in een vergelijking uitgedrukt, in psychologische taal als je je doorheen je zware emoties gewerkt hebt...kan de universele vreugde die je om te leven nodig hebt, binnenstromen.

            Emoties.  Zelfs een hond heeft emoties, als hij achter het hek voor de ochtendwandeling te wachten staat, ruikt hij zelden het stukje vlees dat zijn baas naast het hek heeft neergelegd...zo verzaakt hij dan aan zijn primaire behoefte in ruil voor de ontdekking van de wereld.  Emoties, zelfs al zijn ze triest, zijn een stap naar gevoelens, naar meer en meer onvermijdelijke spirituele groei als je er voor openstaat en je bepaalde uitdagingen aangaan durft.

            Eigenlijk zouden we voortdurend voor onszelf en naar anderen toe bezig moeten zijn met het beste voor ons en hen te willen.  Vanuit ' het goede te willen vespreiden' door het regelmatig voor iedereen te wensen, zou een hele andere logika kunnen ontstaan.  Je kan het leven niet vanuit het een of ander gedrag van egoïstische genen alleen verklaren...er is meer aan de hand. 

            Soms  kom je altijd mensen tegen met weer andere specifieke problemen...tracht ze te begrijpen voor je beslist een eind met hen mee te gaan.  Geef meer raad dan oordeel.

Laten we geen tijd en energie steken in het emotioneel bestoken van mekaar...het is allemaal tijd en energie die ons verdeeldt en vervreemdt van het échte onrecht in de wereld.

 

 

SAM_6907.JPG

 

48.Tijd, relativiteit en liefde

Als je een lang leven wil moet je met iemand leven die eigenlijk niet bij je past.

De minuten duren dan uren. 

Als je een kort leven wil, ga je zo in mekaar op, dat de tijd lijkt stil te staan, zo snel gaat ie voorbij.

De muzemuis die bij je past weet dat je op sandalen uit de filosofische Peloponesos loopt.

Je weet dat ze naar sereniteit zoekt, het soort dat we  eens kwijt, weer opbouwen moeten.

Als ze eruit gemaakt is, zal ze ze vinden, zoniet is ze bezig ze te verwerven.

Zo ontsnapt ze soms een beetje aan al wat men dan vaak onbewust ontgroeit.

Op bepaalde momenten in de dag is ze er, wijl ze er toch niet is.

Als ze er is, plant ze de zaden voor hernieuwd ontluiken in de volgende dag.

Kruin en wortel reageren op een specifieke manier aan haar verbonden.

De atoomsplitsing van een woord is soms al voldoende om ons over grenzen te verenigen.

Hopelijk is dit zo sterk dat de buitenwereld het niet splijten kan.

Je herkent haar ingredients, alleen met plannen maken soms te greedy.

Als een kever wil ze niet van je vinger, maar laat je haar vallen... wil ze er dan nog op ?

Alles doen alsof het de eerste en de laatste keer was en toch een zee aan tijd ervaren.

Weten dat elke ervaring tegelijk een oude en een nieuwe is.

De momenten, heel innig verbonden met waar we van komen,

telkens wanneer een vogel zich tot armlengte waagt;

wat daar uit voortkomt wil je wel met haar delen,

zolang ook haar antennes ontvangen kunnen.

Met of zonder woorden over voorbije geschiedenissen en nieuwe,

met of zonder de loutering van onze lichamen, ons niet schamen voor zogezegde inperfektie.

Ons in aardse en hemelse aanrakingen bekwamen,

alles komt tesamen, terwijl het nooit gescheiden was.

Haar aparte stijl raakt de mijne aan.

Hoe al die genetische,sociale en liefdeskarma van verleden naar toekomst sluizen ?

Hoe het heden aanpakken, indelen, beleven ?

Zoals de big-brother van de satelliet-tv geen signaal meer zendt als je niet betaalt;

valt ons goedvoelen weg indien we de voeling met onze specifieke eigenheid kwijt zijn.

Beetje bij beetje of helemaal ineens.

to be continued

SAM_6590.JPG

 

49.De aarde, strafkamp of geluksoord... wie over dimmensies heenkijkt ziet de wetmatigheden en de humor van de grote drama's.

De patroonheilige van plotseling toeslaande onrust bij vrouwen,

met z'n onterrechte reputatie van beul, wordt weer aanroepen.

Schotelt men hem op de valreep van een wolkenloze hemel,

gauw nog wat nieuwe gëaccumuleerde pijn van vroeger voor ?

Op z'n hoede reageert hij op te euforisch, op te gereserveerd,

op te angstig, op te verdrietig, op te romantisch, op van bij de aanvang reeds door meerderen gekoesterd verlangen...

vanuit een betrokken evenwicht

vanuit een hart dat het unieke in de mens van het teveel verstand en het vergaan behoeden wil.

De oude sloten en verboden laten zitten waar ze moeten...

waar het de eigen sloten van anderen zijn geduldig laten betijen...tot men ze vanuit innerlijke kracht, zelf doorbreekt op

een al eeuwen gekend aantal jaren, dagen en uren.

Iedereen moet gewoon volgen waar hij of zij zich goed bij voelt...of er daar ook uitzonderingen op zijn ?

Het teveel aan praktische bezwaren verzint wel weer wat.

Altijd wordt het lot anders beschoren van zodra je het

werkwoord liefde tegen elke opoffering aanvaard.

Alle energie die hij ooit kreeg en krijgt gaf en geeft hij terug

bij elke wens om gunstige wendingen kreëert hij een tegoed op de toekomst...voor zover die z'n eigen weg niet verduistert.

Of hij al of niet aan die wendingen deelnemen zal...

altijd staat er al wel iemand klaar om opdrachten over te nemen...

ook iemand met de illussie dat hij misschien alle sleutels tot het in mekaar krijgen van de puzzel van het leven heeft.

Dankbaar om al hetgeen hij door moest en kreeg.

Hoopvol op een beminnen vanuit eigen aard,

dat zodra het wou beginnen altijd vanuit vele hoeken werd bekijft.

Naargelang de uitputtingsgraad kon het allemaal wel eensminder zijn... .

Voorlopig is dat echter weer iets van 't verleden... .

"Je moet wel serieus verliefd zijn om me een andere muze toe te wensen", zegt men dan...verliefd, gehavend, soms zittend beiden in dat woord.

Zo er ook een patroonheilige is voor het strelen van alle vrouwen met een innerlijke leegte

 en de patroonheilige van de onrust bij vrouwen hem ooit tegenkomt, zal deze laatste hem direkt herkennen...vanwege waarschijnlijk totaal opgebruikt.

U bevindt zich, beste lezer, op de wereld van één eitje en één zaadje...al verscheidenheid aan energieën genoeg

 

 

SAM_6178.JPG

 

Epiloog, filosofie in de praktijk

 

Uit ‘de blogfilosofenElena wou het woord. “Ik denk dat mijn voorbereiding daar op aan sluit Aart.    In mijn bijeenkomsten met mensen met relatieproblemen, richt ik me soms rechtstreeks in gesprekken tot een ganse familie soms. Ik heb enkele van mijn meest geschreven vragen en opmerkingen aan mijn mensen opgeschreven. Jullie kunnen er direct of achteraf, zo niet via een volgende bijeenkomst op inpikken, van uit jullie eigen belevingswereld eventueel ?”

 

Ze beet tot bloedens toe aan haar nagels, je wist niet waarom, nog niet.

 

Ze hield je af, wou eigenlijk soms geen kinderen, wist nog niet waarom.

 

Je dacht haar te kunnen helpen, het overgeërfde leed door anderen aangedaan.

 

Ze hield je af ineens, wou het gedaan maken.

 

Naast de blije, zoveel enge dingen, had ze je toevertrouwd.

 

Je dacht dat verbetering langs jou zou omgaan.

 

Jullie hebben kinderen; allen heel gewild en iedereen die hier moet zijn komt er ook.

 

Toch na meer dan een dozijn jaren samenleven plus drie jaar inloopperiode…

 

Dook het vijandsbeeld nopens de dader van het aangedane weer op.

 

Je was man en daarom ook dader waarschijnlijk.

 

Eens een andere luisterende oren, de nieuwe schouder gevonden.

 

Je merkte dat er iets was dat je niet wist.

 

Ook materiële zekerheid telde wellicht mee, of toch niet.

 

Je kan niet blijven met iemand die je de waarheid omtrent haar leven schetst.

 

Tegen iemand die niet tegen je kalmte meer kan.

 

Maar je kan in die kalmte niet blijven als je teveel wordt gepest.

 

Kansen om het kwalijke deel van het instinctieve, de revanche… te overwinnen volgen.

 

Je bent nieuw in dit spel, het neemt met jou een loopje…ook jij wil iemand anders.

 

Iemand anders zonder altijd die zware problemen, ligt zeker op je weg.

 

Vergeet het maar, je zal het ganse scala van man-vrouw problemen over je heen krijgen.

 

Je zal steeds maar denken dat aangenaam blijven voor mekaar de oplossing is.

 

Je zal steeds maar hopen op een andere ware…en altijd voorouderlijk en eigen karma krijgen.

 

Ook bij dezen in een relatie die je menen nodig te hebben om deze te behouden of af te ronden.

 

Maar dat weet je nog niet, want je bent echt verliefd.

 

Na de cyclus van begrijpen, loslaten, komt de essentie van de pijn via een voorval binnensluipen.

 

Omdat je er niet alleen over moest schrijven, maar rollen speelt in het leven van anderen.

 

Voornamelijk die stand van zaken wordt continu vereeuwigd en aangepast.

 

Tot de mens, zoals een oude muur barst en een levensloop slechts schijnbaar stopt.

 

De natuur kan je troosten, twee duiven komen aan het water drinken.

 

Ach je bent soms zo moe van dit alles hierboven beschreven en van andere wereldtoestanden.

 

Door je te veel gedragen als Hercules met zijn bol, van toen je kind was hielden oorlogen niet op.

 

Je sloofde je voor te veel mensen uit in plaats van afstand te nemen.

 

Ga nu maar eens af en toe rusten in de zon, ’t is weer lente.

 

Reis in je fantasie naar een hangmat boven op de rotsen naast een waterval.

 

De zee, niet te ver, maar op veilige afstand in de verte.

 

Het licht dat nooit donker wordt, alleen maar ergens anders zijn kan…

 

Of in je eigen of de andere anti materie.

 

Omwille van de verhoudingen tussen kern en planeten…vergeet de mensen even.

 

Licht dat altijd is, ook in de materie zelve…omdat materie ook ruimten heeft.

 

Schep op tijd ruimte in je zelf.

 

Je moet mij je daar zien door te slaan, in alle mogelijke soorten evenwicht blijven.

 

Wat alleen maar kan door af te dalen af en toe in pijn ?

 

Wat alleen kan door pijn als tragikomisch te beschouwen ?

 

Wat de voorbije dag gebeurde, is altijd weer voorspel voor vandaag.

 

Een stilte aan de familietafel van de oma, bijvoorbeeld, dan iemand die het ijs breekt.

 

Peilen naar de toestand van het liefdesleven van anderen, met eigen agenda’s.

 

Voorstellen doen om hen te motiveren het leven aan de zijde van een partner te delen.

 

Vragen naar het waarom van het afspringen van de vorige poging.

 

Begrijpen dat men er best niet wil over praten.

 

Het daaropvolgend begrip dat loonde, want er volgde een paar ontboezemingen over ’t geleide leven.

 

Even voor het slapen, liggend in bed, zet alles op een rijtje wat kan gebeuren en moet, gebeurt.

 

Aanleidingen en variaties genoeg die tot dezelfde resultaten zouden kunnen leiden.

 

Veel hangt af of uitdagingen worden aangegaan en wat er blijft pruttellen…al is dat soms best.

 

Wij zijn helers via ontroering, blijdschap, woorden, verbanden, beelden, confrontatie.

 

Via onze innerlijke communicatie en ons leeg maken, vullen met al onze goede eigenschappen.

 

We reizen met mensen met een nood aan mensen die hetzelfde graag gelijkaardig anders beleefden

 

Voorbeelden genoeg.

 

Zij die een kind willen voorkomen door spiraal bijvoorbeeld, een bevruchting die uitgedreven wordt.

 

Een nieuw gezond leven verdrijven, werkte dat niet nefast in je verdere leven ?

 

Vroeg ik al menige vrouw (en man).

 

Het kind na ’t spiraalgeval zou zich bij tegenwind soms niet gewenst voelen, gevolg ?

 

Ondanks alle liefde die hem overkwam, blijven twijfelen en niet aandringen op behoud van eigen gen.

 

Hoe meer bergen van dit alles, hoe meer tijd nodig om te rusten en berusten wetend dat ’t goed komt

 

Als het meeste leed is geleden en men niet meer bezorgd is om de zorgen van ’t verleden.

 

Alles je door ’t leven is vergeven omwille van alles wat vooraf ging ? Of blijft de nasleep ?

 

Als alleen nog aangenaam en goed willen zijn helpt, zonder je kapot te ondersteunen en te dragen.

 

Omdat je weet dat alles niet alleen in gevoelens en woorden maar ook in gedachten klopt.

 

Als je je echt kort bij je kern voelt.

 

Omdat verbondenheid ook werkt op afstand zonder woorden.

 

In je echte kracht neutraliseer je dan het gene, diegenen waar je niet meer voortrekker wil van zijn.

 

De boodschap is niet van iedereen te idealiseren, maar met de symboliek er van om te kunnen.

 

Er om mee kunnen is wachten op het juiste woord, de juiste interpretatie van evoluties inschatten.

 

Er is niks mis van met het zichtbare en stoffelijke bezig te zijn, te veel ervan is altijd nefast.

 

Maar ook het spirituele is deels zichtbaar en stoffelijk, maar in de hiërarchische ladder primeert het.

 

Al lijkt dat niet altijd even duidelijk.

 

Zowel het persoonlijke als collectieve én het collectieve persoonlijke, psychologisch, spiritueel, sociaal.

 

Daarom is een nefast politiek beleid een spiegel, niet alleen van structuren, ook van beperkte groei

 

Daarom worden onze levens nog te veel beïnvloed door nefaste oude dingen aan vervanging toe.

 

Daarom zijn gerijpte levenshoudingen, kennis en inzicht tussen verbanden meer dan nodig.

 

Daarom laat waardevolle daden en woorden achter, goede herinneringen, de rest, leer er uit

 

Iets te veel of te weinig zeggen, iets verkeerd, altijd is er een bedoeling.

 

Het juiste schrijven wil altijd maar meer perfectie, die je op de duur ’t helderst in jezelf vindt.

 

Vindt een structuur voor al het oude onverwerkte leer er steeds behendiger mee omgaan.

 

Zo sterk je je nieuw verworven gaven.

 

Zeilt er mee tussen mensen door, af en toe een haven en minder van mensen willen vergoelijken

 

Wees gewoon blij dat je kan zien en horen en ruiken en voelen en dit alles delen kan.

 

Je leven, leer het niet in lijden uit te drukken, maar in lichtheid, goed voelen.

 

Leer je eigen ongeluk begrijpen en wentel het niet af op anderen.

 

Zo vermindert ook de massa aanvankelijk nefaste straling van te bedroefd vertrokken gestorvenen.

 

Kunnen ze eigenlijk wel vertrekken, want zijn ze niet deel van de hardware en software der levenden?

 

De enige vraag waar ieder voor zich een antwoord moet op vinden…met allen samen in een verband.

 

Waarom dit leven van mij en anderen ?

 

Het verhaal van de onafgewerkte dingen des levens, schrijdt dagelijks voort.

 

Lijk als of alles op voorhand vast ligt en heeft een mens maar weinig vat op zijn lot ?

 

Om welke redenen is men verwikkeld in het leven van anderen, zonder dat men dat goed beseft ?

 

Begeerten allerhande, trekken de mens mee in een vreemdsoortig avontuur.

 

Uniek aan één leven verbonden, maar verstrengeld met zo vele levens meer.

 

De enige oplossing, aangenaam proberen zijn voor mekaar.

 

Weten dat je niet één leven hebt, maar oneindig veel weerkerende door te geven opgaven soms.

 

Doorheen de generaties en opnieuw na de volgende big bang cyclus ?

 

Een intensiteit die groeit met de levens en de geesteswereld waarmee ze corresponderen.

 

De bewaarders van het reilen en zeilen tussen mensen, altijd zelf deel van het geheel.

 

Eens was bijvoorbeeld iemand aangenaam en omgekeerd.

 

Dan niet meer, want er waren ontspanningen en spanningen van dien van buiten het nest.

 

De erotiek heeft een eigen manier van mensen los krijgen uit verstarring uit ’t verleden.

 

Het instinctieve dwingt een mens terecht of onterecht van de oude opgaven af te werken eerst.

 

Of het verhaalt zich op je en verlegt de opdrachten, met veelal nefaste ontwikkelingen.

 

Die een mens vast zetten en vaak ook een stuk van zijn omgeving.

 

Niet dat ze je dat tot in de treure moeten verwijten, want vaak zitten ze met dezelfde opgaven.

 

Waren sommigen toch veel minder licht geraakt, maar het is niet anders.

 

Jaloersheid is pas terecht wanneer iemand in een relatie met een ander(e) gegarandeerd verdomd.

 

Meestal is dat dat door het karma van de voorouders, aangevuld met het eigen karma.

 

Verdommen, niet zo zeer qua intelligentie, maar :niet meer bij de weg naar het hogere geraken.

 

Het is deze mensen vergeven, daar ze willen vergeten en al die moeilijke dingen zwaar voor hen zijn

 

Maar van uit een andere dimensie bekeken, is het toch niet sneu voor ze.

 

Het leven blijft bestaan op basis van begrepen dingen, oude of nieuwe.

 

Schaamteloos door het leven gaan is niet hetzelfde als zonder gegeneerdheid leven.

 

Hoop op een relance in de liefde vaak belast door allerlei soorten verleden

 

Iemand terug willen na een afwijzing heeft vaak moeilijke gevolgen.

 

Vaak, niet altijd, afhankelijk van de gezamenlijke opdrachten.

 

Ga door de inzichten van de nacht en interpreteer ze met je dichter bij je ziel ik.

 

Je zocht noodgedwongen door karma en lot de eenzaamheid en zij, hij kent de ‘ons’ niet meer ?

 

Doe haar, zijn lichaam dan de goeiedag van jou, de zielen zijn misschien niet uit elkaar.

 

Maar het spirituele aspect heeft misschien andere plannen ?

 

Daarom niet met nieuwe partners die nog onbezoedeld voor mekaar kunnen zijn…tot dat…?

 

Eén kant, de ruige kant van het instinctieve kiest voor lust, de andere voor geestelijke groei.

 

Blijf niet te veel in het alledaagse steken en hunker op een serene manier, niet plat.

 

Kinderen, een goede ega of man vinden, gaat via een uitzuivering van de contacten met jullie ouders.

 

Van ook het snappen van hun levensverhalen, liefdesverhalen…maar…is er iets op tv vandaag ?

 

Geen tijd, morgen naar school, werken of gewoon te jong om te begrijpen, te oud om op te rakelen.

 

Het was muisstil geweest op de bijeenkomst en de stilte werd nog sterker, iedereen bezag Elena en dan mekaar… en Aart vroeg of er iemand iets wou zeggen of vragen.

 

Carola stond recht. “ Amaai, lang geleden nog zo een woorden gehoord. Ik herken veel van de dingen die je probeert in woorden te gieten door je notities voor je werk, ik schrijf wel eens een gedicht, maar de meeste tijd ga ik op in de gewone dagelijkse praktijk van het leven en de mensen om me heen. Toch doorheen die momenten en als ik alleen ben, of zelf bij het tv-kijken, krijg ik ook zo van die indrukken zoals jij kwam aan te raken. Die gevoelens of gedachten zijn zeer vluchtig soms en ik bouw er geen grote theorieën mee, maar ze zetten me wel aan het denken. Ik wil er wel wat over kwijt, mag ik je tekst even, want niet alles staat me duidelijk voor het hoofd.

 

“Ze beet tot bloedens toe aan haar nagels, je wist niet waarom, nog niet.”…”misschien had je toen iemand die een verkrachting of iets naars overkomen was, ik herken dat wel, kinderen, jongeren doen dat zelfs zonder dat er sprake was van seksueel misbruik. Het heeft met een laag zelfbeeld of een enorme ontevredenheid te maken waarschijnlijk. Zich om de één of andere reden uit vroegere tijden niet thuis voelen in zijn lijf”.

 

“Ze hield je af, wou eigenlijk soms geen kinderen, wist nog niet waarom.” …”Niet alleen vrouwen kennen dat fenomeen, mannen zijn er ook niet altijd klaar voor…ik hoor vaak van vrouwen die geweldig aandringen moeten voor een eerste of een tweede of een derde. Gewoonlijk is ieder kind anders dan het vorige, dat is jullie ook al wel opgevallen. Hoe zou dat eigenlijk komen, omdat een mens zelf voortdurend verandert of om een soort symbolische tegenpersonages in het leven te roepen om het verhaal van de levens een beetje te kruiden met diverse karakters en die van mekaar laten te leren. Een goed scenarist dat leven dat we beleven eigenlijk, al beseffen we het niet altijd”.

 

“Je dacht haar te kunnen helpen, het overgeërfde leed door anderen aangedaan.” …”Indien we alleen met onze gedachten zouden oordelen en al een hele boel ervaring met het leven zouden hebben van jongs af aan, zouden we zonder onze gevoelens laten mee te beslissen, in vele gevallen niet voor een verhouding of een familie kiezen…maar zo is het leven nu eenmaal, het trekt je ergens in en naar een andere toe.”

 

“Ze hield je af ineens, wou het gedaan maken. …”Heb ik ook al wel met mannen gehad, hoewel ik het altijd aan wou houden, wat er ook gebeurde…soms is het geheel der omstandigheden zo ongenaakbaar dat je wel bepaalde wegen moet inslaan, maar dat ligt weer voor iedereen anders”.

 

“”Naast de blije, zoveel enge dingen, had ze je toevertrouwd.” …”Oh ja en dan die vele gesprekken maar ook enge stiltes in zo een situaties…blij dat ik dat achter me liet, hoewel ik zelfs als feministe moet toegeven dat ik het leven met een man wel mis.”

 

“Je dacht dat verbetering langs jou zou omgaan” … “Mensen kunnen nog zo hun best doen om een bepaalde situatie ten goede te keren, je moet er voor twee voor zijn en niet te veel omkijken als het weer goed gaat.”

 

“Eens een andere luisterende oren, de nieuwe schouder gevonden…”dan wordt het natuurlijk extra moeilijk, je mag nog van je zelf denken dat je sterk genoeg bent om iets aan te kunnen dat je beter bespaard wordt…je kan er wel sterker van worden of op de sukkel geraken, kan ook natuurlijk.”

 

“Maar je kan in die kalmte niet blijven als je teveel wordt gepest…” Echt van binnen in beide rustig worden en aangenaam proberen zijn voor mekaar, is en blijft inderdaad een goed recept, …indien de druk van het karma van de voorouders en je eigen karma niet te groot is natuurlijk. Negatieve emoties kunnen je wel parten spelen, inderdaad, zeker zoals je zegt …”Je bent nieuw in dit spel, het neemt met jou een loopje…ook jij wil iemand anders.” “Dat zwakt op rijpere leeftijd wel af, maar toch! Ook ik beste Elena, zou een gans scala van man-vrouw problemen over me heen krijgen. Met minder te vlug ten prooi vallen aan begeerten was me dat wel gelukt…maar had ik dan mijn eigen weg wel gegaan en was ik dan niet diegene die mijn man op zijn weg moest tegenkomen ? En zonder hem, inderdaad, de periode na hem, kom je dan zoals je zegt in mijn geval toch in een relatie met mensen die je menen nodig te hebben om de hune te behouden of af te ronden. Maar dat weet je nog niet, want je bent echt verliefd.” “Allemaal rake zinnen, maar ik laat het woord nu aan iemand anders graag”.

 

“Niels, jij soms”, probeerde Aart. “Ach, ik snap het niet allemaal wat hier gezegd wordt, maar mij dunkt toch dat het in de liefde gaat om behagen en behaagd worden. De wufjes, ze kunnen rond je draaien en als je dan toehapt gaat het goed tot ze vermeende concurrenten zien opduiken…alhoewel een man vaak tevredener is met ‘haar’ dan zij denkt. Als dan jaloersheid maar dan ook ijdelheid toeslaan en ze beginnen te veel om altijd om maar meer extra aandacht te vragen, is het goed om zeep op de duur…dan kunnen ze je niet meer uitstaan en dan beginnen ze van ideale mannen te dagdromen, en die bestaan niet”.

 

De woorden van Nils maakten ook in Hassan iets los. “Een deel van de westerse mannen staat gewoon toe dat hun vrouw met bijna blote borsten loopt…hoe kunnen die dat verdragen ? En dan die schotelantennes waar de seks tv zenders moeten blokkeren voor mannen, vrouwen en kinderen…dat is toch om problemen vragen ? Hoe kunnen mensen die daar altijd naar kijken nog mensen als gewoon mensen zien, zonder al die opgeklopte wellust…dat is toch geen goed voorbeeld voor kinderen ook niet ! Voor jonge meisjes en jongens…welk beeld maken die zich niet van de seksualiteit…wat ze allemaal moeten kunnen en wat je absoluut zou moeten doen om mee te zijn met de rest zogezegd ! Hoe kunnen ze nog op een serene manier hun eigen weg in het seksuele ontdekken als ze vrouwen zien die hoerig doen en mannen die vrouwen absoluut overal en op alle manieren moeten kunnen onderdrukken. Die programma’s maken seksverslaafden van jullie en beïnvloeden de echt profane band tussen man en vrouw en zijn juist goed om oude eenzame mannen op te winden of van deugdelijke vrouwen hitsige ontrouwe en onbetrouwbare levensgezellen te maken. Al is dat nog allemaal niet eens nodig om vreemd te gaan de dag van vandaag. Je woont een beetje klein of je hebt financiële problemen en je bent een beetje strikt, en hup…met die en die zou het beter zijn en men is weg ! Trouwens, een beetje strikt zijn met vrouwen zowel als mannen en kinderen; we hebben dat allemaal nodig. Jullie zouden eens moeten beseffen dat je best van een ander zijn vrouw of man blijft, want dat brengt alleen maar moeilijkheden mee. Hoe je dat ook uitlegt Elena, het hoort niet van vreemd te gaan, zeker als je kinderen hebt. Het verleden van onze ouders was hun verleden, wij moeten ons niet baseren op dingen die zij niet hebben afgemaakt, wij moeten de dingen tussen ons tot een goed einde brengen. Veranderen van partner draagt daar niet toe bij…maar je hebt wel een beetje gelijk over het feit dat genetische erfenissen ook psychologisch zijn en dat het niet voor iedereen even makkelijk is om met dezelfde partner verder te kunnen. De ene wil misschien kinderen of nog kinderen, inderdaad en de andere niet…of misschien is een vrouw wel met een homo getrouwd of andersom…dat gebeurdt bij ons ook. Wat ik weet is, dat om je beroep goed te kunnen uitoefenen, dat je daar best geen familiale problemen voor hebt. Een toprenner met liefdesproblemen wint geen een koers, of het zou al eens een uitzondering moeten zijn met olifantenvel.”

 

“Misschien terug even een vrouw aan het woord”, stelde Aart voor. Indy keek naar Carola en omgekeerd en Carola vond dat ze zelfs als feministe in veel van wat Hassan had gezegd, kon inkomen en dat de levenswegen van mensen nu eenmaal aan culturele achtergronden gebonden zijn. Hassan vervolledigde zijn standpunten. “Maar overal zijn mensen jaloers biologisch en psychologisch en van mij moet geen enkele vrouw een hoofddoek aandoen, het gaat gewoon om het feit dat je een ander niet mag aandoen, wat je zelf niet graag hebt of er moeten ERNSTIGE existentiële redenen voor zijn mevrouw Carola, niet zo maar een avontuurtje willen. Denk je ook niet Indy, “vroeg Hassan aan de verraste Indy ?

 

 

 

 

 

 

SAM_6884.JPG

 

Veertien en in een zetel, mijmerend

Hij kan het zich nog altijd herinneren, liggend in zo een korte goedkope Louis de zoveelste rondingen zetel in de ‘voorplaats’, eigenlijk, wou hij rondtrekken, de wereld in.  Een groot deel in hem nog altijd trouwens, 44 jaar later.  Van waar dat verlangen ? Terwijl alle wijsheid die je hier kan komen opdoen toch noodzakelijkerwijze wellicht, tussen zijn geboorte en nu liep, langs de wegen die hij nam.  Niet zozeer lag alles op voorhand vast vanwege een onzichtbare kracht, maar was alles sterk afhankelijk van alle beslissingen van vorige generaties.  In wat je daar mee deed, lag voor een stuk je vrijheid.   Op alle mogelijke literaire wijzen en met alle audiovisuele middelen, door het leven met al zijn gebeurtenissen en debatten heen, had hij zich een weg gebaand tot een heel hoog inzicht in het wat en hoe en waarom van de dingen.  Zou hij de wereld gewoon zijn creaties in blog vorm doorgeven of er een literair filosofisch werk rond schrijven ?  Een soort testament, zoals het oude en het nieuwe testament, geschreven van uit de inzichten van toen, maar nu weer anders, in een poging het hele leven te verklaren aan de hand van essays, vertelsels en poëzie.  Voortijdig, omdat er wel altijd nog zal geschreven worden en de evolutie verder gaat.  Niet meer met de woorden van toen, ‘de Heer die ons geschapen heeft’, al blijft ‘in den beginne was het woord’ een echte kanjer als openingszin.  Eigenlijk zou het eerste hoofdstuk moeten gaan over de ontstaansgeschiedenis van de huidige big bang cyclus, over de symboliek die achter deze wording verborgen zit, maar daarmee gaan we wachten tot op het einde…toch even een voorproefje uit de meer dan vijftig essays ?

 

 

 

 

 

SAM_6456.JPG

 

 

50.Mooi zo, we kunnen weer wat schrijven. We, de complexe, maar oh zo eenvoudige eenheid van geest die dit neerpent.

Alles van uit het standpunt dat ook diegenen in wiens leven je verwikkeld zit, je leven voor een stuk bepalen.

Daarom ook die we, van de eerste zin. We zijn een telepatisch geheel van verbanden en gevoelens en inzichten die aan kwaliteit werken.

Met wat we al schreven namen we reuzestappen, ik, diegene die het opschreef, heeft altijd wat voorsprong en achterstand tegelijk.

Achterstand, qua niet altijd volledig direct de zielswereld van anderen te begrijpen, voorsprong omdat, eenmaal ik die door ervaringen begrijp, ik een grote inhaalsprong maak.

Voor elke nieuwe aanzet tot analyse, lijkt het als of de droomwereld van 's nachts niet genoeg is en de dag korte rustmomenten telt waar alles overwogen wordt.

Een soort Passing It All -PIA (een overlopen van vroegere informatie over toestanden en axioma's met de huidige fasen en mogelijke projekties naar de toekomst toe). Voorsprong ook vooral vanwege allerlei inzichten op alle domeinen van het leven, abstrakt of concreet en de uitingen hiervan op velerlei literair en ander gebied.

Zie alle linken op 'voortijdig testament skynetblogs' en vertakkingen ondermeer naar fbook plus mijn tabel 'TOOLS' hulpmiddelen van de menselijke geest.

Bovendien moet je qua spiritueel-psychologische dingen in je omgeving een aantal mensen kennen die symbolisch verwant zijn aan diegenen die de schrijfer kent.

Zie ook de symboliek uit het kortverhaal 'Er was dus toch leven na de dood'

Om de bovenstaande alinea te begrijpen, zijn al die inzichten en bijvoorbeeld professor Carl Jung zijn symboliek van de droomwereld niet voldoende.

Om een beetje te kunnen volgen moet je er van uitgaan dat materie en anti-materie één zijn en moet je de symboliek van het objectieve wetenschappelijke aanvoelen.

Spoken bestaan niet, want iets zonder vorm kan niet bestaan, wat zinloos dreigt te worden, kleiner of gelijk aan nul, neemt andere vorm aan.

(Zelfde principe van de bigbang, waarna straling, fotonen, atomen, moleculen, planeten...cellen, xx, celdeling, organismen... wij.)Het ei was eerst, niet de kip.

Al deze dingen die van het micro-niveau vertrokken en vertrekken (en eigenlijk vanuit uitwisseling met anti-materie) hebben ook macro-vormen.

Zo heb je niet alleen het individuele bewustzijn van een cel, maar ook van een individu, groepsbewustzijn, collectief bewustzijn...op onbewust, onderbewust, bewust nivo.

Zo heb je ook op sociaal vlak de reis van clans, families, stammen, feodaliteit naar moderne maatschappijen.

Zo heb je ook de ontwikeling van het individuele bewustzijn, niet alleen via schoolse kennis opdoen, maar ook via tal van vormen van relaties, zakelijke en andere.

Iedere soort relatie heeft dan weer een aantal schakeringen...die teruggaan naar vorige generaties en er voor een stuk verdere ontwikkelingen of reacties van zijn.

Zonder een praktisch concreet iets, bestaat geen theoretisch iets en omgekeerd is ook waar, net zowaar als er geen materie zonder anti-materie is.

De positief geladen protonen bijvoorbeeld zijn negatief geladen in de anti-materie.

Alles was straling in de beginne en eindigt bij straling...maar eindigen kan niet, omdat energie onvernietigbaar is, en andere vormen aanneemt.

'Is er een energie die heel de evolutie niet heeft nodig gehad om eenzelfde of vergelijkbaar bewustzijn met het onze te hebben' ?, zou men zich kunnen afvragen.

Daardoor kom je nogal vlug uit op het beperkende pad van de godsdiensten...die weigeren van de linken tussen wetenschappen en andere domeinen te zien.

Wetenschap weigert dan weer van de linken met zaken zoals telepathie te zien...terecht soms, want er bestaat veel gezweef en gezever op 's mensen evolutietocht.

Laten we aannemen dat al het goede dat mensen ooit deden door de levenden als straling ontvangen kan worden, indien ze zich niet emotioneel bezwaren.

Materie is zwaarder dan eterie (straling) en deze laatste is één in de wisselwerking ermee.

Het emotionele zware, zou men moeten ontgroeien en dan meer in rust door het leven gaan, maar de wegen van de genetica en de uitwerking ervan zijn ondoorgrondelijk.

Het kan goed zijn dat mensen die op emotioneel vlak rust gevonden hebben, deze toch nog verlaten voor het dieper begrijpen van het spirituele via het emotionele.

Materie en anti-materie zijn één omdat stof alleen niet kan bestaan en het spirituele ook niet zonder inhoud, zonder stoffelijke vorm kan.

Onze lichamen stralen het al uit, alles en iedereen is beiden een beetje, zoals een man ook vrouwelijker aanvoelen en denken heeft en omgekeerd.

Alles is een zoeken naar aanvulling en uitwisseling daarom, binnen de grenzen van wat mogelijk, wenselijk en dragelijk, dus mogelijk is.

Een eicel bijvoorbeeld, heeft een automatisme waarbij van zodra er 1 zaadcel binnen is een aantal chemische e.a. reacties gebeuren om meerdere 'bezoeken' te blokeren.

Omdat het fysisch en tegelijk spiritueel zo in materie en anti-materie gepland is ?

In welk verhalen zit je momenteel ? Hierover moet je eens goed mediteren. Wie zijn al die mensen die je van nabij of verder kent. Begin misschien bij diegenen die je meer van nabij kent. In welke verhalen zitten zij en hoe sluiten deze verhalen op de jouwe aan. Doorloop de momenten dagelijks die rust of onrust brachten in jezelf en probeer uit te vissen wat je ergert en deze ergernissen te overkomen door je in te leven in wie de andere is door dingen die je samen met hen doet. Probeer ook de angels in de levens van anderen te dedecteren. Je zal merken dat iedere diepere vraag die je je stelt in het dagelijkse leven geleidelijk, al dan niet abrupt langs dingen en mensen in de buitenwereld om, een antwoord probeert te geven. Soms zullen de verschillende delen van je ego daar verschillend op reageren en moet je hier tijdelijk een houding van onverschillig evenwicht tegenover aannemen...totdat door de kalme, rustige overwogen daad en het duidelijke spreken alles helderder wordt en je omgeving weet dat je van uit een innerlijke rustige kracht spreekt. Of je daar in dat punt kunt blijven, hangt af van de dingen die je met mensen aangaat. Sommigen hun taak is het van mensen met een te vaak verstoorde innerlijke kalmte te begeleiden...anderen hun wezenlijke ik verandert gewoon dingen door, zelfs zonder in de gewone betekenis van met mensen om te gaan. Projekteer niet te veel in de zin van 'het zal zo moeten zijn of zo moeten worden'. Alhoewel er vele dingen vast liggen, heb je ook telkens de keuze om bepaalde richtingen uit te gaan en daarmee verbonden de paden van een aantal mensen te kruisen. Veel hangt ook af van wat er in het verleden werd aangegaan en al of niet afgesloten...en dat limiteert enigszins het heden, zeker als je niet bij je innerlijke rust geraakt, vanwaar de voor jezelf meest gunstige ontwikkelingen vertrekken. Ondanks vele kritieken die je zal tegenkomen, bevindt men zich als men vanuit kalmte denkt en voelt en handelt in een voor jouzelf sterke positie. Als men zijn eigen onvoldoende liefheeft, zijn talenten onderschat en teveel connecties van uit een verkeerd ingeschat verantwoordelijkheidsgevoel aangaat, in zware emotionele kringen blijft vastzitten, zal men niet de juiste mensen aantrekken om bij je innerlijke rust te blijven...alhoewel het dan wel de juiste mensen zijn...aangezien je je op een bepaalde frequentie van zijn bevindt.

 

 

SAM_6580.JPG

 

 

Afscheid van het zoeken


Aan mezelf en wie dit leest :


Het verhaal van een zoektocht naar de verschillende zinnen van het leven in zinnen beschrijven, kan je op verschillende manieren. Het verhaal van die zoekttocht hoeft zelfs niet beschreven te worden en een afscheid leidt telkenmale opnieuw nieuwe hoofdstukken in. Je kan je beperken tot het beleven van al die afleveringen in die eindeloze dagelijkse zoektocht, tot de woorden en andere ervaringen die je met mensen uitwisselt en in praktische of wezenlijke wijsheid voor jezelf en anderen probeert om te zetten. Indien je nooit in je leven de behoefte voelde groeien om ook iets met het geschreven woord uit te drukken is leven en beleven en interpreteren op zich al voldoende. 'Zoeken', al die domeinen in het leven verbinden, doe je pas wanneer de intensiteit van je leven te groot wordt. Schrijven is niet alleen een manier om iets daarvan in een bepaalde literaire vorm uit te drukken...het kan ook tegelijk een soort meditatieoefening zijn.


Schrijven over een zo breed mogelijke zin van het leven of gewoon proberen uitdrukken wat het is, is niet alleen je concentreren en dieptes en hoogtes proberen aanraken, het is proberen vertolken wat ons bewustzijn is, waar het vandaan komt en hoe het in ons werkt, hoe het tussen mensen in het wezenlijke in eenieder probeert te bewegen.


Om de vraag naar het waarom van dit alles ook nog veelzijdig te kunnen beantwoorden, moet je een beetje een detective zijn, een filosofische speurneus hebben, een intuitie voor het spiritueel verbindende ontwikkelen. De zoektocht naar tal van inzichten, vereist niet alleen objectieve kennis van de wetenschappen, maar het zich bekwamen in tal van subjectieve vaardigheden en talenten zoals psychologisch inzicht en vooral naast op tijd een portie theorie, vooral veel praktijk. Tal van moeilijkheden kunnen het proces van zingeving hinderen én toch tegelijk vooruit helpen. Psychologische inzichten aanleren is bijvoorbeeld zelden of nog niet mogelijk zonder confrontaties met al die mensen die het moeilijk hebben met zaken als hebzucht, jaloezie en tal van andere angsten en negatieve emoties. Mensen leren aanvoelen, begrijpen en vooral doorzien,je steeds bewuster willen worden van hoe de wereld in mekaar zit... is niet alleen belangrijk om met mekaar kunnen om te gaan in elke soort van relatie...het is tevens én belangrijk voor je eigen evolutie als mens én noodzakelijk om als samenleving aan een vooruitstrevend sociaal en politiek bestaan te kunnen werken. Uitgangspunt van het theoretisch punt van dit verhaal, is, zoals ik al in tal van essays en andere literaire vormen omschreef; het feit dat alles wat 'is' een vorm heeft en energetisch geladen is...spoken bestaan dus niet...hetgeen bepaalde spirituele energieën die niet wetenschappelijk aan te tonen zijn, niet uitsluit. Het leven is een eeuwig verschijnsel, maar hoe dat in zijn werk gaat...valt niet helemaal via wetenschappelijke criteria te benaderen...hierbij kan de kunst ons misschien helpen...voor meer filosofische en wetenschappelijke benaderingen én een artistieke inbreng om deze te ondersteunen, verwijs ik u graag door naar een aantal van de voornaamste bijdragen op een aantal blogs dienaangaande : ( zie de linken). Wil je echt mee zijn met het op een diepzinniger manier observeren van de praktijk van het leven, is het geen overbodige luxe van een inspanning te WILLEN doen op het theoretische vlak...ook de kunst die dit kan voortbrengen is hiermee gediend.


Het geheim van het 'al' ligt bij wijze van spreken en schrijven en aanvoelen zowel in wat het verhaal van de kosmos voor en met ons tot stand bracht op micro en macro niveau, als ook, voor wat konkreet de boom betreft, zowel in het takje als in de wortel. Je kan filosofische wijsheden chronologisch proberen duiden, maar ook vertrekken van in het persoonlijke leven zelf. Uiteindelijk ga je een steeds bewustere manier van bestaan bereiken, waarvan de vruchten bijna onbeschrijfbaar zullen blijken in het dagelijkse en...eeuwige in dit leven als oneindig geheel.


Nogmaals, je kan deze intelektuele en literaire oefening ook overslaan en je gewoon concentreren op welke rol je meent te moeten spelen in het leven van anderen en in samenleving...hetgeen ook zal leiden tot inzicht in je zelf.


Misschien tot een volgend hoofdstuk of tot ze allen bijna weer voorlopig voltooid zijn.  Weer meer concreet bijvoorbeeld :

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.