13-07-14

a.menselijke emoties en hun tocht

WP_20140701_18_19_42_Smart.jpg

 

http://octosfilopoeziepaginas.skynetblogs.be/

 

a) Menselijke emoties in hun tocht naar gevoelens en innercommunicatie

 

het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen 1

 

stenen mannelijk, schelpen vrouwelijk 3

 

zicht van in de duinen  de anijs in m'n raki  4

 

zo sschoon, zo wwreed, zo onmogelijk 5

 

de volle-maan-dagen 5

 

weet iemand wanneer het stopt ?9     ontwaken in een zetel 7

 

het labyrint genoemd 'leidraad' 8 was ik dan toch mis ? 8

 

?waarom sterven sommige mannen op middelbare leeftijd ? 9

 

puntjes op de i  9 april op een oude bank  10

 

de kersenboom 10 de laatste veroveringspoging  10

 

octoschets  10 anoniem afscheid  11

 

dolend  11

 

te veel ikken  12

 

op reis  13

 

het gezicht 13

 

het ergerlijke  13

 

mensen,wensen, wonen  13

 

verzoening en geweten  13

 

de twaalf geboden  14

 

u bent van geen tel  14

 

uitgeschreven  15

 

gelukkige verjaardag, vriendin-in 16 verlangen naar eerlijkheid  17

 

verzoening  17zodanig zot zchepselke  17 lessen van aan de Lesse 18

 

pa's nieuwe-eeuw-boodschap  18tussen ogen en benen  19

 

subtiele geheimen des levens 20 TOT 28 zelf te ontdekken titels

 

a) Menselijke emoties in hun tocht naar gevoelens en innercommunicatie

 

Het houten ruimteschip in het woud van haast glazen bomen

 

Hier vond ik een soort onbeschrijfelijke rust in m'n eigen.  Hier kon ik de eenheid met de natuur smaken en kon het ruwe, het nog niet tot het rijpbewuste ontwikkelde, me minder raken.  Hier werd tussen hemel en aarde in gevreën, gestudeerd en gezonnebaad.  Hier werd intens gedroomd en geanalyseerd en gewandeld. Hier kon je je eigen gedachtengolven laten smaken wat er in de wereld te observeren viel.  Deze plaats leek een paraboolantenne die dingen ontving en doorgaf.  Deze plaats laat zovele planten stralen en vogels bestaan.  Hier ontwaken is je eigen op de trilling

 

van het draaien van de planeten zetten.  Hier slapen is weten dat de schors van de bomen in je dromen meer dan echt zal zijn.  Hier dagelijks vertrekken en dagelijks terugkomen is ondertussen weten wat die dromen voorspelden. Hier ontwaken is de groeipijnen van mensen met uitdagingen die problemen werden, gezuiverd terug de lucht insturen.  Hier zijn is weten dat er niet altijd even aanvoelbare vormen van heel sterk licht bestaan...is weten dat zogenaamd dood en zogenaamd leven één zijn; één middelpunt voor wie het voelen kan.  Hier leven is ook gewoon in een hangmat liggen zowel als vier maal per jaar de overlast van ook anderen hun riolering opruimen.  Hier leven is beseffen hoeveel meer er door  niet overvloedig eten, vrijkomen kan.  Hier leven is weten dat je voornamelijk van liefde, water, planten en bomen of struiken-extrakten, fruit en kaas en af en toe wat vis en zo, leven kan.  Hier drinken is alles met mate genieten, een wijntje, een pintje...en hoe minder suiker, hoe minder je zomers puffen moet.  Hier leven is mensen met financiële en emotionele problemen tegenkomen, die ook daardoor de schoonheid hier niet meer aanvoelen kunnen...zomin als sommige mensen zonder financiële problemen dat soms kunnen.  Hier leven is de tirannie van privéeigenaars van elektriciteit en andere aardse telekommunikatiewegen ondergaan. Hier sterven moet zijn zoals een boot die op het water brandt of een kiem waaruit nieuw leven komt.  Hier zie je wat je mist, als de mist ochtendlijk zweeft tussen de bossen.  Hier staat de zon soms buiten haar circel in brand als twee mensen in hun midden uit het donkere woud komen gewandeld. Hier fluit een bepaalde vogel dag en nacht...tot de dag dat die overbronstige nationalist in de caravan naast die bepaalde boom wonen kwam.  Toen galmden hier smartlappen van 'laat me nu toch niet in de steek, ik kan niet zonder jou' door de eter.  Hier vibreert alles.  Hier kunnen ook de zwakke doden, genetische energie uit het  verleden, je bereiken als je niet sterk genoeg staat.Hier is voor het sterke  in je, het verleden helder, het NU een beetje toekomst reeds.  Hier kan je verleden en toekomst doen verdwijnen in het NU...dan focust

 

                                                       

 

alles wat bestaat zich in jouw middelpunt.  Je wordt onbeweegelijk, vast punt, je straalt door je ogen en geeft een soort onbegrijpelijke levensenergie door.

 

Die momenten zijn uniek en niet voortdurend en je moet altijd weer door het aardse lijden, altijd weer een beetje sterven  om weer kiem en om weer straal te kunnen zijn.  Straal, want een plant of dier ben je niet meer.  Hier ontlast men zich met de deugd die het afscheiden van het oude, bewust geven kan.2   Hier wordt adem verbinding met aura.  Hier worden organen spiegels van universele krachten, met elk een ander gezicht.  Hier gaan chacra's open en wordt al het aardse bovengezogen, terwijl de rest van het kosmische naar beneden daalt.  Hier wordt vrijen het zien en voelen van hele dikke en hele fijne aura, die jaren jonger maakt en die de tijd voelbaar opgevreten heeft.

 

Hier moet je jezelf eerst een tijd uittesten voor je dit allemaal doorhebt.  Hier kan je zo gelukkig worden, dat je tenslotte weet dat je weer voor andere, moeilijke uitdagingen zult worden geplaatst.  Hier zeg je dikwijls DANK aan de natuur, voor menig mooi SEKOND...voor ieder deeltje van een uur.  Hier had je kunnen leven met de kunst-vrouw van je leven, maar je deed het altijd maar voor even...maar dat was dan ook LEVEN.  Hier verzin je niet, hier komt altijd alles op je af.  Hier begin je niet, hier werk je af.  Hier luirik je niet...hier rust je uit. 

 

Hier is 'hier' ook niét hier.  Hier gebeurdt lachen veelal vanbinnen.  Hier draai jij niet rond vanalles, maar ben jij vast scharnier, dat openingen maakt.

 

Hier hangt 's nachts al hetgeen in de dag niet bovengeraakte...morgen zal het weer worden beschenen en hoef je het maar te plukken...als je op je eigen trilling zitten blijven kan...en niet mee door anderen naar beneden wordt getrokken.  Hier worden geneesmiddellen overbodig, want het bannen van je illussies en angsten alléén...geneest.  Sommige emoties zijn soms  illussies, geldstrukturen en hun legers zijn er de materiële uitwerking van.  Hier hangt niet veel jaloezie, hebzucht, egoïsme, trots, agressie en onwetendheid meer, maar hun tegengestelde, uitgezuiverde...voorlopig... altijd voorlopig ?

 

Wie geen rust overerfd, kan ze hier zelf ontwikkellen.  Met onrust kan je op ieder wilskrachtig moment breken en handelen of niet-handelen.

 

Rustgolven zullen je overspoelen, als na een hoogtepunt.  Of de rustgolven blijven, hangt af van hoe vaak je al bereid was van te durven genieten en hoe vaak je lijden zonder angst op je nemen kon.  Hier is niets toeval, alles een puzzel, die soms grillend en krakend uiteindelijk de meest heldere beelden zonder puzzelgrenzen vormt.  Hier is weinig gepland, het vloeit allemaal weer in mekaar, telkens het peil in alle betrokken vaten op mekaars gemiddelde hoogte komt.

 

Hier is een bloem iets met een ziel, een kracht met  een ander frequentie en een andere uitwerking dan de struik ernaast.  Hier is een boom een stroom naar

 

                                                        3

 

boven, een streling die je verstopte en kromme energiebanen rechttrekt, zin naar boven geeft.  Hier is hout iets waar je van houdt.  Hier voel je dat het groen genieten kan van dagenlang in de regen te staan.

 

Hier hangt niet de somberheid van op vele plaatsen elders; wanneer het weken donker en koud kan zijn.  Hier duik je dan mee en voel je vallende bladeren als een even groot raadsel als al die soorten bloesems aan.

 

Hier heb je een band met allerleikleurige bomenkruinen die je de aan ieder nieuw moment aangepaste krachten sturen...als jij je er maar voor openhoud...en er intensief...vanuit je vezels om vragen kunt.  Hier tintelen lichtjes vanop de bodem van verdriet, dat, wie?  ... weet van waar het komt en dat je logisch soms niet meer vatten kunt. Hier moet je beseffen dat je je moet kompleet leegmaken kunnen, indien je de omgeving door jouw wil laten stromen.

 

Hier klop je niet achter vliegen en storen spinnen en mieren niet...en als je gebeten wordt denk je : ''t' is misschien wel gezond voor iets", zonder verwensen.

 

Ach, hier houden van, is altijd ook weer een beetje afstaan...of afstand nemen...en dat doet van die smakelijke vonken geboren worden. Ach, de liefde.

 

 

 

stenen mannelijk, schelpen vrouwelijk

 

een man stapt door de duinen bij avond

 

een vrouw is nog een dag aan zee

 

een maand ligt tussen de twee

 

het is wat laat, want weer stondt de avond

 

 

 

een hele lange wandelng met steeds weer zeewind

 

een goeie warme soep en een guiness

 

een uurtje wat bijpraten tot weer blijgezind

 

het is nacht, als dat maar weer geen nieuw begin is

 

 

 

een hete douche voor het slapengaan

 

één enkel verkeerd signaal eist zijn tol

 

een moeilijk kwartiertje over hoe verder gaan

 

een tijd om weer intensief te strelen en schelpend lulgelol

 

 

 

een halfuurtje van dat intiem ondergronds biogeproef                   4              

 

een ervaren van het nu gevulde opgevulde verlangen

 

een klankkreten atoomexplosie van opgestapelde energie

 

't  wordt weer zeekalm, een nachtzoen, hoofd op poef

 

 

 

een reeks beelden voor het inslapen,gezichten onbekend

 

een droom, niet bijgebleven, vergaat

 

een ontwaken in de richting van vent naar lief serpent

 

het is tijd om uit te slapen wijl ze naar de winkel gaat

 

 

 

een ontbijttafel, buiten aan de zee

 

een zee van kleur, traag genietend opgegeten

 

een krant als kontrast in deze plaats van vree

 

het komt er nu even op aan weinig te willen weten

 

 

 

een wandeling met de voeten in het nat

 

een filosoferen en lachen en weer andere vondsten vinden

 

een kijken naar de mens, een echt kunstwerk, af

 

het moest geschreven dit gedicht, voor het zou 'verschwinden'

 

wat zal er nog gebeuren met deze 'beminden' ?

 

 

 

de vermenging van de steen der fysica, het bio van de schelpchemie

 

we zien wel wat we nog vinden

 

ik laat ze dit stukje lezen, de inventieve mie

 

 

 

zicht van in de duinen

 

vanop een afstand hangt er OOK een rust over de stad

 

vanop een afstand is alles anders dan het lijkt

 

de woontorens staan er als rechtgehouden door het licht

 

bejaarden met haast weer een peutergang, gaan af en aan

 

vanop mijn stoel laat ik woorden op papier ontstaan

 

vanin mijn geest zie ik de dingen zoals ze zonet zijn geweest

 

vanin het nieuwe dat weer vanergens naar boven komt

 

het is herfst morgen, maar toch nog zomer

 

vanachter deze woorden, groet U deze dromer

 

vanachter mijn ogen heb ik de ruimte opgezogen

 

vanachter de parasol loopt de tafel met schaduw vol

 

een meeuw wenkt met een vleugslag op een aanvulling op haar menu         5

 

vanvoor in de keuken wordt haar laatste wens bijna nu

 

 

 

de anijs in m'n raki

 

ontspannen geraakte verlangende lippen, oosters gehunker

 

levende beeldhouwwerkjes der natuur

 

die harde tepels over bollende velden van blank

 

veranderingen in geest en lijf, geesteslijf

 

taalspelletjes in alle talen

 

tongetje zo passend bij het mijne

 

zachte oorlelletjes laten zich sensueel bezoeken, verzoeken

 

welvingen vanop schouders, stijl omhoog kussend,

 

open de deuren van de sappen van beneden

 

doorgaan of afsterven

 

 

 

zo sschoon, zo wwreed, zo onmogelijk

 

de houthakker met de naam 'levenskracht',

 

doet zijn ronde in het bos

 

hij ziet het jouwe van jouw boom, het mijne van de mijne

 

hij ziet hun kruinen, zwaarder geworden dan hun wortels, hun stam

 

hij heeft hun groeien duizenden jaren gevolgd,

 

zo sschoon, zo wwreed,

 

hij krijgt het niet over zijn hart van ze allebei om te hakken

 

ze zouden toch niet vallen, vergroeid als ze zijn

 

ze zouden toch maar blijven rechtstaan

 

en nu hebben de vogels en de lucht en het licht er nog iets aan

 

zijn baas, de levenskracht, de natuur en zijn stormen zullen het werk wel doen

 

hun oud hout zal eens anderen binnen tot warmte dienen

 

terwijl buiten jonge bomen de hoogte zullen inschieten

 

zo bestaat het leven verder

 

mijn boom vertaalt de stilte in luisteren naar jazz en blues en zomeer

 

de jouwe geeft de jonge bomen raad en troost de ouwe

 

het lijkt vreemd en toch zo vertrouwd, die realiteit,

 

niet meer kunnen en mogen van te houwen

 

is het één van mijn vele wortels nog gegund, oh levenskracht

 

in een ander dan ons bos opnieuw wortel te schieten ?

 

kan men, al zo oud op een andere plek, naast een andere boom,             6

 

opnieuw ten volle van ander licht en ander lucht en vocht genieten ?

 

zal dan alleen de regen en de koude ons nog aan mekaar herinneren

 

of zal het licht en zijn seizoenen ons in momenten komen zoenen

 

al zijn we ondertussen zo ver verwijderd dat we mekaars kruin niet zien ?

 

nee, beantwoord dit alles maar niet en laat het je gewoon verblijen

 

het is een laatste windstoot die ikzelf in de storm van mijn leven

 

in jouw richting inblaas

 

                                                       

 

terwijl de boom die ik was zich omstandigheidsgebonden uit jouw levensweb trekt

 

en nu schuin over de poel van m'n leven, over het water hangt,

 

bewonderd en begrepen en onbegrepen aangekeken wordt

 

door een dichter in een kano

 

die vaart, de winter tegemoet en de dingen bedankt en begroet

 

de dichter heeft het weer begrepen, weer eens overmoed

 

hij ziet de houthakker, ziet de bomen met de zware kruinen

 

en voelt de levenskracht

 

doch, neemt in acht, in acht, in acht, in acht, in acht, in acht, in acht,

 

zijn quasi onmacht tegenover waarvoor mensen ten gevolge van omstandigheden

 

voor moeten moeten moeten moeten moeten kiezen,

 

alsof het vastgegroeide bomen zijn

 

het zal zo moeten zijn, al dat eindeloos aanvoelen en repeteren van pijn

 

en het genieten, dat misschiens een dag simpelder zal zijn

 

en voor de moment, ochtoe octo 't es allemaal goe

 

en 't doet er niet meer toe

 

toeter niet meer toe, niemand wil dat allemaal nog weten

 

ik zwijg en geniet van m'n innercommunicatie, da sie !

 

weg de tijd dat ik dacht dat het  alleen ik  het was die de takken bij wijlen brak

 

het waren de stormen en de draagkracht van ieder,

 

buigend onder de levenskracht

 

dra wrijven weer andere verleidingen over onze arm of rug

 

en kunnen we met al onze kennis en al het in kaart gebrachtte,

 

weer niet meer terug, gebonden, verbonden, verslonden, eens te meer;

 

ik weet, je zegt 'voor mij hoeft zoiets niet meer',

 

je zei het al menig maal, en zo komt het noodgedwongen korter bij       7

 

tot je ooit gedwongen wordt om totaal voor iemand te kiezen ?

 

al heb je dat wel misschien net als ik altijd al te complex voor iedereen gedaan...

 

en daarom is het ons zo vergaan en zal het zo verdergaan misschien

 

alles in het leven oh zo tijdelijk, de warme moederborst, de jeugd,

 

de droom van huis en gezin en iedereen mekaar begrijpen enzovoort

 

dat iedereen maar leeft zoals hem vindt dat het hoort

 

ik zie wel dat ik geniet van woorden, een eitje, observeren enzovoort

 

enzovoort enzovoort enzovoort...tot de dag dat niemand nog iets van me hoort

 

door het leven gevoed en vermoord opdat z'n woorden alleen maar...

 

omdat z'n woorden alleen maar zouden kunnen worden gehoord...

 

en altijd eerst achteraf zouden kunnen  worden begrepen

 

...maar waar ligt achteraf, hier en nu en eindeloos verder...zo ver mogelijk

 

                                                       

 

de volle-maan-dagen

 

van 1700 staat ze in het oosten, om 0700 in 't westen

 

ik stuur je weer haar zalige licht en wens je het beste

 

de nieuwtjes op het werk; een gerucht doet de ronde,

 

dat tegen september 4000 man worden weggezonden

 

over het hart kunne we 't niet z'o blijven hebben

 

het hartezeer zal toch wel wegebben ?

 

tot de volgende gloed je verbazen doet

 

of die dan wel door mij zal komen

 

daar wil ik niet meer aan denken en dromen

 

ik moet mijn kaartenhuis immers weer langzaam opbouwen

 

maar er zijn in het spel meer heren dan vrouwen

 

vermits die meer zijn voor het zekere dan voor ideëen

 

raak ik hier nooit met z'n tweeen

 

ik zal zijn een nomade die altijd zijn tenten moet verleggen

 

omdat hij meent zijn waarheid te moeten zeggen

 

wat heeft de toekomst voor mij in spe ?

 

freelance boven de 48 knuffelen ok,de rest neem ik mee

 

ver sta ik van de idealen van de romantisch trouwe jongeling

 

't tweede best lijkt me de ongebonden mengeling

 

maar vermits een mengeling niet ongebonden kan zijn

 

krijgt de externe afgunst in triangels je toch weer klein              8

 

als de liefde zoiets als tanden krijgen is,

 

moeten we door de pijn tot het volledig gebit er is

 

en dan denken we dat we er zijn

 

maar volgt het verlies met weer die pijn

 

op de duur leggen we ons bij het vergankelijke neer

 

en vragen ons af, kom er nu niks meer ?

 

waarom moet dat allemaal wel zo zijn zal je vragen

 

ik weet het niet, dus mij zal je er niet over horen zagen

 

dit is maar een schets van een moment,

 

en niet elk moment weet je wat en hoe en wie je bent

 

, daarom is het goed dat je mensen kent en vertrouwt

 

en alleen de goede dingen onthoudt

 

zal nu met dit gedicht maar stoppen,

 

elk klein woordje kan dit kaartenhuis doen floppen

 

welke lessen te trekken uit het heden ?

 

als je 't soms niet meer snapt, het verleden

 

                                                       
weet iemand wanneer het stopt ?

 

Kwam een man tegen, hij vertelde z'n verhaal.

 

Smoorverliefd op een meisje, spraken eigen taal.

 

Zouden inderdaad trouwen, kinderen krijgen.

 

De problemen met haar vader zouden nu zwijgen.

 

De man wilde de wereld verklaren, verbeteren.

 

De vrouw wilde teveel kuisen, om zich tegen haar eigen te weren.

 

Ze legde de zonden van de vader op haar man.

 

Hij kon er niet aan uit, niets misdaan, waar kwam het dan van ?

 

Zij vond een nieuwe vlam om over haar ziel te praten.

 

Had ze de rest niet beter gelaten,

 

want ze heeft toch haar man en kroost verlaten ?

 

Eerst gekwetst om wat het  leven hem had aangedaan

 

Dan geloofd dat dit hem sterker maken zou voortaan.

 

Weer als rijper man verliefd geworden.

 

Op een vrouw die niet bij haar thuis gemist kon worden.

 

Was oh zo schoon en oh zo wreed.

 

NIet alles aan de band dat hem speet.

 

Kon verder niks van komen

 

Want éénmaal mekaar teveel aangedaan,                                9

 

Is het met de liefde gedaan.

 

Zelfs al is het niet allemaal een kwestie van schuld.

 

Je blijft zitten met de bult.

 

Alles wat je nooit hebt willen doen

 

Viel zoals met zes december vroeger in je schoen.

 

Kado's van 't leven.

 

 

 

ontwaken in een zetel

 

niks wat ik vandaag al deed krijgt zin

 

als ik m'n eigen niet verman

 

en tegen mezelf zeg

 

van de donkerte buiten en het ongelukkige gevoel, daar is niks van

 

Dus, de kaars in m'n eigen maar aangeknipperd

 

en weer op het zoek naar licht

 

'k had nooit gedacht dat dit zou komen dit gedicht

 

Verderborduren op een overwinning op de leegte

 

Vertrouwen dat de zin na de beproeving opkomt als de zon

 

Verschijnen daar waar je het meeste nodig bent

 

Verdwijnen als het scenario je niet meer nodig heeft

 

naast het vakje nieuw bericht

 

zag ik een smal vakje driehoek

 

ik dacht, ik tik het even aan

 

hopelijk komt deze blauwe lucht

 

zo snel als mijn gedachten aan

 

dit papier met dit motief

 

had ik graag boven '.mijn. ' bed

 

of het bed van '...?... ' en 'mij '

 

in een hemels bloemmetje gezet

 

best van daar niet alleen meer aan te beginnen

 

het lot zal in dit gedicht wel nieuwe namen verzinnen

 

of de oude opnieuw laten beginnen

 

nadat de natuur haar bladeren nog zomerdagen lang

 

na de tijd van de zonnebloem heeft ontloken

 

zien we in de velden de mais zijn tanden ontbloten

 

'de tijd van de passie' kondigt dit motief aan

 

vurig vuren de hormonen de lichamen aan

 

maar het zuiden, dat zijn niet alleen appelsienen, maar ook citroënen       10

 

en voor je 't weet is het weer  

 

of gestart, herstart of

 

gedaan

 

chère amie,

 

na al die motieven, zijn we weer bij het witte aanbeland

 

hoe graag ik ook net wilde rijmen, dus opnieuw alles aan kant

 

 

 

het labyrint genoemd 'leidraad'

 

ik denk dat ik alles afmaakte, wat ik ben begonnen;

 

m'n kunstwerk is gemaakt, de draden gesponnen...

 

'k wil er niemand in vangen, maar tonen wat ik heb ontgonnen

 

'k mag er niet verstrikt in raken...

 

of de zwarte weduwe zal me komen afmaken

 

 

 

was ik dan toch mis ?

 

altijd beweerd dat geest en stof, onafscheidelijk zijn;

 

maar met teveel lichamelijke pijn kan m'n ziel niet kort meer bij m'n geest

 

en als ik echt lichamelijk lijdt, lijkt het

 

'oh, ben ik dan toch alleen maar stof ?'

 

toch geef ik het niet OF.                    

 

?waarom sterven sommige mannen op middelbare leeftijd ?

 

om weer als puur kind te kunnen herbeginnen

 

om meisjes weer te kunnen zien als vriendinnen

 

om te komen met nieuwe plannen voor de pinnen

 

of is na de dood gewoon alles voorbij

 

de genetische vertakte stamboom van het leven blijft beneden...

 

verder strevend naar vrede

 

puntjes op de i

 

nu veel is geweten en ontleed

 

nu niks nog door mij hoeft worden uitgelegd

 

kan ik gewoon wat mediteren,

 

schrijven, schoonheid om de schoonheid kreëren

 

want je moet niet zonodig intenser willen leven

 

ik heb het beste van mezelf aan ieder willen geven

 

nu weet ik, dit leven, het duurt maar even

 

en toch eeuwig, zo'n moeilijk en makkelijk probleem                      11

 

verdwijnt wanneer je wordt...bekweem

 

 

 

april op een oude bank

 

ben boom ben huis voel me thuis

 

ben stuk begin ben stuk einde, middenin

 

gescheiden en toch gezin,

 

schrijven geeft leven,

 

daarom hou ik dit moment even vast,

 

voor m'n lichaam duikt in last...da was't

 

 

 

de kersenboom

 

een boom is niet alleen stam

 

er hangt zoveel omheen

 

soms bestaat een stam zelfs uit meer dan één

 

ieder is stam, met zovelen om ons heen

 

iedereen is ook zijtak, zo ben je nooit alleen

 

 

 

de laatste veroveringspoging

 

er was eens een jongen die de liefde van zijn leven had

 

een vrouw wie hij om haar malse hart aanbad

 

zijn liefde zo groot zou hem soms verscheuren

 

maar af en toe kwam zij hem opbeuren

 

met periodes vond hij niet zijn gerief

 

en wou 't uitmaken met dat leed en lief

 

ze verstond maar niet dat verlangen ziek maken kan

 

en van samen rollen behang gaan kopen kwam niets van

 

de vrouw van een vriend las zijn liefdesroman

 

vond dat hij maar niet van zijn ex loskwam

 

de jongen, moe van in de woestijn roepen en vechten

 

had geen zin meer in hunkeren naar die echte

 

hij kan toch niet aan al die belangen en angst en maskers meer uit

 

gewoon geluk haalde hem op termijn altijd onderuit

 

maar allee verdomme even blijven liggen en verbijten

 

nooit gedacht dat hij ooit nog eens zou schrijven :

 

'loop maar allemaal ...'.

 

 

 

octoschets

 

het regent wolkentranen met tuiten
geenenen vogel die ik hoor fluiten
gelukkig was er wat wijsheid van Fellini op tv
hij had het over het hoe en waarom van
kunst

 

en ik was direct mee
tussen het internetnieuws vond ik een site van
doppers
wat ze voor ford-genk voorstelden kan

 

een beetje kloppen
niet staken, maar blijven werken in eigen beheer

 

zo doe je de kapitaalstrategie zeer
ik gaf hun wat gedichten over de lef die de klasse ontbreekt

 

voor 't geval de taktiek van de gevestigde
partij-en vakbondleidingen...
hun weer renault-achtig zuur opbreekt

 

anoniem afscheid

 

een wonderlijk mooi en triestig orgelpunt

 

een afscheid in mineur en grandeur

 

de gave voor het verwoorden van verdriet en geluk

 

het werd ons allemaal gegeven

 

alsook de kracht om alsmaar verder te leven

 

tot we helemaal zijn opgebruikt

 

de gaaien, de vinken, de spechten

 

allemaal getuigen van ons lichte, ons zware ons echte

 

 

 

dolend

 

dolend in de stratenarmen van de stad

 

te lang had hij niet liefgehad

 

zoekend naar een opening

 

de absolute voorwaarde voor elk begin

 

lezend op gezichten in beslommeringen gevangen

 

dat zijn noden bot zouden vangen

 

zelfs geen warme lach of vriendelijk woord

 

werden door zijn ziel gehoord

 

het leek wel of hij was een wandelend spook

 

dat ongevraagd in hun stenen wereld opdook                           12

 

dan toch een paar blije gezichten op de trein

 

van mensen die op reis zijn

 

 

 

te veel ikken

 

op alles wat hij hoort heeft hij een reactie

 

op alles wat hij leest een antwoord

 

bij alles wat hij ziet een gevoelen

 

bij alles wat hij denkt een uitleg

 

voor alle problemen een aantal oplossingen

 

naar iedereen toe de neiging om te verstaan en te helpen

 

ZO krijg je op den duur te veel ikken

 

want niemand is alleman-machtig

 

 

 

aan ieder zij eigen last om dragen

 

niet alleen wat ons is overkomen, verklaart ons geluk of ongeluk

 

ook het NU, dat al eens te complex geworden kan zijn

 

hij is te complex om mee te leven

 

omdat hij teveel heeft meegeleefd

 

 

 

op reis

 

op reis zijn we allen

 

voor we dood neervallen

 

of voor we zacht of woest in nevelen verglijden

 

na een leven van beleven van genieten en lijden

 

op zoek naar iets of iemand om ons te bevrijden

 

van een positie van onevenwicht

 

om te redden ons gezicht

 

 

 

het gezicht

 

kan alle toestanden van ons voelen aannemen

 

kan praten, lachen en wenen

 

kan ontploffen of heimelijk iets meer dan zacht doen ontluiken

 

kan doen hopen of elke verwachting fnuiken

 

 

 

het ergerlijke

 

met het ergerlijke in de medemens

 

is het soms zoals met de winter                13                                                             

 

soms moet je doorbijten kunnen

 

of verhuizen naar een warmer land

 

waar gelukkig ook onvolmaakte mensen wonen

 

 

 

mensen,wensen, wonen

 

een huis is niet iets wat ouders bouwden

 

in feite bouwt de kinderwens het al

 

een huis is ook steen geworden wens

 

in feite is een huis gebouwd door de kinderen zelf

 

 

 

verzoening en geweten

 

hou van het lichaam waarin je leeft, het is je woning

 

hou van het huis waarin je woont,

 

het is niet alleen je adres

 

hou van de mensen die er wonen

 

en van hen die er dagelijks gaan en komen

 

hou van je werk...in zoverre...

 

je dat ook al niet onmogelijk wordt gemaakt

 

 

 

de twaalf geboden

 

ontwikkel het sterkere in jezelf

 

tracht naar objektieve kennis

 

overwin je negatieve emoties

 

wees solidair met rechtvaardigen

 

doe jouw deel van het werk

 

neem de tijd voor stilte en natuur

 

geld was een middel, geen doel

 

ontdek de ware betekenis van trouw

 

leef niet alleen om te werken

 

overmatige konsumptie vervuilt jezelf

 

ontdek de symboliek van de zin van het leven

 

kunst brengt je dichter bij de kern van het leven

 

 

 

u bent van geen tel

 

want hebt geen geld, geen grond, geen aandelen

 

niet het juiste diploma of papier                         14

 

wat wil u toch dat ik met u begin ?

 

ik heb geld en beslis wie er zal hebben

 

en val je uit de boot, redt mijn regering je... ternauwernood

 

om fysiek in leven te blijven

 

...en  ook als je sterft verdienen we aan je dood

 

 

 

uitgeschreven

 

veel inkt liet ik al vloeien...

 

sinds m'n pen voor 't eerst de inktpot uitzoog

 

tergend traag, telkens voor het krassen

 

het papier zowaar een beetje bewoog

 

eerst het ABC, de cijfers, de woorden oefenen

 

dan de eerste vijfwoordenzin als begin

 

hoe meer je leerde lezen...

 

des te meer kreeg alles zin

 

maar na zo'n jaar of vijf, zes les

 

toen we het bestaan van god en z'n heersers hadden aangenomen

 

begon ons eigen bewustzijn met voorzichtig verzet

 

want al dat winstgerichtte weten, had ons onze dromen ontnomen

 

de slimsten zouden later 't meest verdienen

 

diegenen met mindere rapporten of tekorten

 

werden diegenen die veelal het echt zinnige werk deden

 

en van al dat ingewikkeld boekhoudkundig gewoeker...

 

wordt je geen levenszoeker

 

wat zal de wereld worden ?

 

een plaats waar de mens robotachtig gaat leven ?

 

een oord van kommer en kwel ?

 

of samen solidair zoeken naar vrede in medeleven ?

 

da's veel gezonder voor ons gestel

 

 

 

gelukkige verjaardag, vriendin-in

 

in het soms best niets meer uit te leggen                 

 

    het ontwarren van soorten passie en dromen

 

    het koesteren van onze interessen

 

    het vallen in plooien

 

    het open omgaan en omsluieren

 

    het verwerken van verdriet van anderen                   15

 

    het uit-en aanmaken

 

    het leren uit pijn en vreugde

 

    het afstand houden

 

    het inleven in onze rol

 

    het ouder zijn

 

    het tussengeneratie zijn

 

    het luisteren naar verhalen en vertelllen ervan

 

    het beleven van natuur en kultuur

 

    het niet gedomineerd willen worden

 

    het overstijgen van wat niet lekker zit

 

    het zoeken naar de bestaanslijn

 

    het samen rusten en onrusten, reizen, vertrekken en aankomen

 

    het tv en media bekritiseren : het 'media-dieeten'  want,

 

ben je niet nog altijd,

 

    m'n modem die m'n soms ingewikkelde signalen vertaalt

 

    m'n gsm die het qua inhoudt van berichten op anderen haalt

 

    m'n kameraad met alles erop en eraan

 

    al lijkt het soms dat veel is vergaan

 

    m'n reispartner door 't leven

 

    al sputtert de motor wel eens even

 

    m'n kurve met pieken en dalen

 

    al wil je wel eens teveel toppen halen

 

    m'n bron van mysterie en leed,

 

    al bekom je dan weer vaak dat ik dat weer vergeet

 

    m'n nachtmerrie en m'n droom

 

   al is wat ik zeg en schrijf niet altijd even schoon

 

    m'n geritsel en geruis, m'n slagen en donder

 

    al zijn we nog samen, soms is 't een wonder

 

    m'n breken en opnieuw beginnen

 

    al vaak gelijmd door het prikkellen van deze soort zinnen

 

    m'n afhaken en jouw inhalen

 

    al immer overstegen door het overstijgen van het balen en verhalen

 

    m'n kulturele geestesgenoot

 

    wie weet gaan we nog wel eens ...voor bloot

 

    m'n klaagmuur en ik de jouwe

 

    al zullen we  niet trouwen                             

 

    m'n steen des aanstoots, m'n klavertje vier             16

 

    al is't om reeds lang uitgesproken redenen soms moeilijk

 

    kom nog maar eens hier

 

PS. zonder humor en gedichten hadden we het nooit volgehouden

 

 

 

verlangen naar eerlijkheid

 

is invullen willen aan de hand van wat echt is

 

echt is, wat zich aan jou wil en jouw wil wil openbaren

 

openbaren, omdat alles wat misgroeide;

 

daardoor voortdurend rechtgetrokken worden moet

 

 

 

maar je moet willen naar echtheid verlangen

 

zelfs als die echtheid je weer naar beneden trekt

 

omdat ze zo zwaar om dragen is soms

 

 

 

zo kunnen twee verstrikten, hoezeer ze mekaar ook ontstrikken

 

, soms verstrikken; en daarna weer een licht -en richtpunt voor mekaar zijn;

 

soms kiezen ze een andere weg,

 

nooit ver weg van hun opgave

 

 

 

de eigenlijke opgave, een leven in dienst van wie je vanuit

 

zieletoestanden verschuldigd bent...

 

eerst dan help je de groei van je geest;

 

die op 't einde van je leven, geboren worden moet,

 

maar nu al leeft, zolang je geeft

 

zie je over zieletoestanden heen, kleeft geen blok meer aan je been

 

 

 

                                                       

 

verzoening

 

iedereen op eigen kracht, niet de ene die de andere leegzuigt

 

niet de ene die de andere vanalles wijsmaakt of alleen maar troost,

 

soms omdat de andere de waarheid niet dragen kan

 

soms zelfs het onevenwicht van de andere niet doorheeft

 

vergeving en aanvaarding doen de energie weer vloeien

 

, houdt de bloedbanen open oordelen en veroordelen in de het zieleleven

 

 

 

                                                                  17

 

 

 

voedsel voor de geest

 

bijna alles voor mensen met interesse in :

 

filosofie, geschiedenis, samenleving,

 

psychologie...via uitleg, lezen, kunst en media

 

fa092640@skynet.be     of sms je telefoonnummer naar   0472/759268   

 

 

 

16780-ste dag van m'n leven        ZODANIG ZOT  ZCHEPSELKE 

 

         ZODANIG ZONNIG ZOMERS ZOENDE ZIJ ZIJDELINGGS M'N ZIJ.

 

ZODANIG ZIMPEL ZOOG ZE ZOMAAR ZOMER BOVEN IN HIJ.

 

ZULKSE ZALIGE ZEGENINGEN ZITTEN ZEKER HEEL ZIEP IN HAAR.

 

ZONDER ZORGEN ZEGEVIERT DE ZEVENDE ZEMEL IN ELK GEBAAR.

 

 

 

lessen van aan de Lesse

 

al krijg ik een overzicht ook onder gedichtvorm klaar,

 

'k heb te veel ander werk, vandaar

 

in plaats van een overzicht van een jaar of tien, dus dit klein gebaar

 

over één dag levenslessen leren aan de Lesse

 

een dag die begon met mijn dorst aan haar te lessen

 

in de auto naar het ons nabije Zuiden

 

kwamen weer van haar die echte vertelselgeluiden

 

over het oude en het jonge volkje om haar heen

 

over haar geluk en het moeilijke waar ze zwemt doorheen

 

je kan dat allemaal moeilijk opschrijven

 

en alles verandert voortdurend, 't is niet bij te blijven

 

aangekomen zochten we een rots aan de rivier

 

hadden er op onze manier vijf uur plezier

 

de bomen en het water hielden de hitte weg

 

de braaf progressieve krant hield ons niet van de werkelijkheid weg

 

de moppen die geboren werden waren zo goe

 

da we ze 's avonds al bijna vergeten waren, zo floe

 

zoals gewoonlijk had ze haar antwoord op m'n theorieen klaar

 

met niet teveel oog voor 't verstand maar voor de gevoelige snaar

 

nauwelijks de tijd om de duizenden kajaks voorbij te zien drijven

 

zelfs ik, de zogezegd oudere man had weinig oog voor jongere wijven

 

' s avonds na een dag vasten zijn we lekkere forel gaan eten

 

in de herberg LESSE POIRE, de 'hoop', weer iets om nooit te vergeten       18

 

 

 

 

 

 

 

Pa's nieuwe-eeuw-boodschap

 

Energie baarde het leven...en het evolueerde verder

 

Ondertussen zijn we al miljarden jaren wijter

 

Wie voorafgingen aan onze levens baarden ons

 

We proberen te begrijpen wie we zijn en wat we willen

 

We proberen niet vooruit te lopen, vandaag is vandaag

 

We proberen niet in 't verleden te blijven hangen

 

We proberen ons hart, ons lichaam, onze geest te volgen

 

Soms hebben die dezelfde taal

 

We proberen voor iedereen goed te doen zonder ons te schaden

 

Dat kan nogal verkeerd lopen, want ieder moet op eigen sterkte voort

 

Als 't helemaal mis gaat, even beter niet meer teveel proberen

 

Want soms kunnen we niet meer

 

We wensen niemand ongeluk of verwarring toe, al zijn we er soms oorzaak van. 

 

Wat ik wel wens :

 

fijngestemde observatietrillingen, veel lachen,  cultuur, gesprekken, vriendschap...en de ontdekking van wat liefde kan zijn en worden of verworden...het hangt allemaal van zoveel af; maar 't ligt in onze handen

 

...het al dan niet ons verbranden. 

 

Aan ons om aan te voelen met wie nu juist wat gaat. 

 

Het bestaat.

 

 

 

inzicht in dit zijn

 

‘t begint al heel klein

 

licht -donker/warm-koud / nat-droog

 

hard-zacht/honger en dorst

 

gegeten en gedronken

 

 

 

‘t heeft te maken met reizen tussen rust en onrust

 

met aanvaarden en verwerpen van gezag

 

met het willen domineren van anderen via gezaag

 

met roepen om aandacht en meelij-pijlen

 

 

 

‘t wordt misvormd door de heersende klieken

 

door wijzelf die ons meer en beter voelen dan                   19

 

door de tijd die we in geldverwerving steken

 

door eerst over details te vergaderen

 

 

 

‘t blijft steken in onze onverwerkte ervaringen

 

in waar we niet overgeraken kunnen

 

in wat we hadden gewild dat zou kunnen zijn

 

in eindeloos vluchten in de toekomst

 

 

 

‘t groeit waar genoeg geobserveerd,

 

genoten en geleden is

 

 

 

tussen ogen en benen

 

tussen m'n ogen

 

Tussen m'n ogen ontsteekt de vonk,

 

de gassen in de hemel schieten in brand;

 

gevoed door de zuurstof die komt en gaat.

 

Een gloed verbrand alle oude illussies

 

achter m'n vensters op de wereld.

 

Wat overblijft is niet de stilte uit de oren,

 

maar de rust.

 

Verborgen jonge zaden en reeds opschietende wortels onder de asse :

 

weer verlangend naar het licht.

 

M'n benen weer trots in dienst van de richting van m'n voeten;

 

of bij stilstand : gehoorzaam aan het onverschillig evenwicht.

 

Opdat wat moet komen toch komt.

 

tussen m'n benen

 

Tussen m'n benen stuwen m'n sappen al sinds de natuur

 

de eerste cellen uit haar atomen deed ontsnappen.

 

Je kan ze uit me weglokken door je vrouwelijkheid;

 

door aanraking, uitstraling, gewilligheid.

 

Ze laten zich om onnavolgbare redenen soms beteugelen door trouw.

 

Ze laten zich niet zomaar meer inpakken door een 'ik hou van jou'.

 

Ze kunnen verzaken en het dan laten bliksemen en donderen,

 

veel te lange hitte en droogte en woorden brengen zo'n wonderen.

 

Telkens wanneer het evenwicht tussen m'n ogen en tussen m'n benen is bereikt;

 

en m'n buik ...emotieloos, tevreden zwijgt...

 

voel ik me weer enorm verrijkt.                             20

 

 

 

subtiele geheiimen des levens

 

HOE JE EEN DEUR OPENT EN SLUIT ALS ANDEREN NOG SLAPEN

 

DE ZACHTHEID VAN JE TRED OP DE TRAP

 

DE MOOR DIE JE NIET LAAT FLUITEN ALS JE THEE ZET

 

HET LEREN VAN DE ONGEHAASTE KAT

 

HET HANDIG SORTEREN VAN AFVAL AL VOOR JE KOOPT BEGINT DAT AL

 

WETEN WIE WAT NIET TEGEN WOEKERPRIJZEN REPAREERT

 

ZELF VEEL REPAREREN OF STUKGAAN VOORKOMEN                                                

 

 

 

 

 

voor pa René

 

afscheid van een wijs en goed man

 

afscheid van een verzoener van mensen

 

afscheid van een werker, een doener

 

afscheid van een vredebrenger, geen oorlog maar FRUIT uitvoeren

 

afscheid van een hagelander die ontelbare bomen bloeien liet

 

afscheid van een mens die geloofde in vrouw en familie

 

afscheid van een medemens die mensen doorgronden kon

 

afscheid van een iemand die het goede in iedereen beloonde

 

afscheid van een ondernemer die werk schiep

 

afscheid van een gelovig man in vele vormen

 

afscheid ...en toch geen afscheid, maar een  her-verwelkomen

 

verwachting hem in onze geest nog dikwijls te ontmoeten

 

verwachting hem in gedachten sterkte te vragen

 

verwachting hem nog dikwijls te citeren

 

verwachting om van zijn gepast leren zwijgen te leren

 

verwachting zijn heilzame invloed verder te zetten

 

verwachting zijn lessen aan het moderne leven door te geven

 

verwachting van zijn goed doen verder te willen geven

 

verwachting van ons aan zijn daadkracht op te trekken

 

verwachting van een steeds betere wereld

 

verwachting van hem in ons eindstation weer te zien

 

 

 

iets blonk als gouden glas in het gras

 

ik ging op m'n knieën zitten

 

zag dat het een dauwdruppel was

 

en toen deed ik m'n was en hakte het hout

 

om me te verwarmen bij nat en koud

 

een dichter is soms een MYSTicus

 

mist is vocht en regen en koud en warm tegelijk

 

en al die dingen maar een moment lang rijk

 

                                                        21

 

 

 

 

 

de taal van het dichten

 

een plensbui, de ruiten van een auto open

 

onverwacht gekletter van water na een broeierige atmosfeer

 

weldaad

 

de ruiten van de auto die je gaat dichtdraaien

 

een teken van verbondenheid

 

de auto bracht je immers op tal van plaatsen

 

en je rekent ook nog verder op hem

 

in de vriendschap, ook opbouw van wolkenvelden na een tijd goed weer

 

ook de zorg dat de andere niet beschadigd raakt

 

een mensenhart en een motor; beide scherm je ze af

 

je parkeert ze in je buurt

 

een fiets, een auto en m'n eigen voeten

 

een liefde, een vriendschap, kennissen

 

ik gebruik ze allemaal om m'n motor droog te houden,

 

om ergens in het 'meer' van het dagdagelijkse te raken

 

een gesprek met een dorpsbewoner, een knuffel, uitwisseling

 

geen enkele parkeert zich permanent bij mij

 

want ze hebben hun eigen wagenpark te onderhouden

 

ik ben een garagist voor veel merken

 

een stuk uit één auto kan ik niet altijd voor een ander gebruiken

 

maar op de energie van de pomp van m'n hart loopt of sputtert iedereen

 

om redenen van ver terug en dichterbij

 

vermits onze auto's met al die jaren van dienst 's avonds overmatig snurken

 

slapen we onze nachten alleen

 

wijzelf hebben van onze decibels geen last

 

dat begint soms alleen maar in de dag

 

als de spoken van het verleden willen stoken

 

dit mag wel, dat mag niet, je zult branden in de hel

 

ook voor het volgen van je gevoel

 

als iets fout gaat ben je de schuld van alles, slecht

 

daartegen verzet ik mij terug, m'n bedoelingen waren goed

 

leven is leren geen pijn te hebben, want dan haal je uit naar anderen

 

raak je verstrikt en loopt de motor niet meer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

22

 

bang om de eindigheid

 

neemt vele vormen aan

 

niet genoeg van dit en niet genoeg van dat

 

niet genoeg van die en niet genoeg van die ander

 

teveel voor die, te weinig voor mij

 

angst om te sterven en verliezen vermeerdert de pijn

 

laat ons allen toch gewoon zijn en onszelf en anderen verdragen

 

als we dat kunnen verdwijnt de angst in onze dagen

 

dan weten we weer dat we toch eeuwig hetzelfde en toch anders zijn

 

verdwijnen de oordelen en de pijn

 

niets blijft altijd voor eeuwig onder dezelfde gedaante

 

alleen je goede kern overwint alle venijn

 

 

 

In een gedicht kan je alles kwijt

 

Je kan zeggen voel je niet schuldig aan m'n onbehagen

 

je hebt nooit beloofd wat een verliefd man wel kan verdragen.

 

Je kan zeggen bedankt voor de mooie momenten vóór 't rei-zen

 

ze gaven me vleugels maar 't blijkt niet de bedoeling te zen.

 

In vrouw zit het woord rouw omdat kinderen en man werden verlaten

 

omdat men voelde dat men wat het hart en 't lichaam moest aan 't woord laten

 

De rede toch zo ambetant

 

Het andere plezant

 

Omwille van een onverwerkt verleden, ijdelheid, energieverschillen:::

 

iets moest die honger naar en de onvolmaaktheden van toch stillen

 

In man zit het woor 'kan'

 

Kan ook nog die of die, waarom niet ...

 

ook ijdelheid, en afweer van jaloezie dat altijd waarom nie .

 

Het erge aan de liefde is gewoon dat twee die daar allemaal boven zouden staan

 

niet met al die beslommeringen zouden moeten zijn begaan.

 

Als ze niet voor mekaar kiezen...

 

dan moeten ze maar zitten kniezen...

 

misschien is veel ziekte en nervositeit gewoon een straf

 

onderweg in de richting naar het graf.

 

Echte liefde zegt altijd...ik neem de spons...

 

maar in veel gevallen is 't voor iedereen beter...de bons

 

 

 

 

 

                                                                                 

 

                                                                                  23

 

geroosterde boterhammen

 

Kocht een piepklein koffieapparaat voor twee tassen

 

echt klasse

 

nu nog iemand uitnodigen op de koffie

 

zomaar zozie

 

dan nog een machientje dat warme boterhammen levert

 

tot rust komen,genoeg gezeverd

 

een verbod op praten over moeilijkheden ingesteld

 

alleen leuke dingen worden nog verteld

 

voorlopig moet ik wel nog twee koppen drinken

 

ze lopen niet dik die met mij willen klinken

 

ik zoek het echter zelf zal je me wel vertellen

 

wie wil er nu om te filosoferen bij iemand aanbellen

 

voor je het weet is hij vertrokken

 

zijn publiek met z'n uitleg en vergelijkingen te schokken

 

en dan zijn poëzie,

 

water stroomt uit de kraan, muziek uit de radio

 

het leven uit het lichaam, alles lijkt ergens uit te komen, kado

 

waar stroomt dan het leven bij de dood in over?

 

misschien door een naar meer of minder pover

 

misschien in zien en voelen en denken zonder vlees en botten

 

in symboliek, 'k hou op, wil niemand bedotten

 

 

 

doe

 

doe niet mottig

 

maar vlieg vlinder

 

vlieg

 

doe niet stekelig

 

maar zoem bijtje

 

zoem

 

doe niet horzelig

 

maar bestuif hommeltje

 

bestuif

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                              24

 

 

 

got this jiny,jiny, jiny-grid good feeling upon me

 

Jiny, jiny, jiny-grid, wait a bit, wait a, wait a bit.

 

Awoke up with her today-ay , jiny, jiny, jinygrid

 

Heavenly smells and bodyly warmth surrounding

 

surrounding the books on the floor and in the garden

 

Garden, garden of Eden, with Jiny, jiny-grid

 

Why do we wait a bit, wait a bit, jiny-jinygrid

 

She's in love with books with a bit of me around

 

still not profound, jiny-jinygrid just you just wait a bit

 

jiny, jiny-grid                                                                                                                                      

 

 

 

Indonesian night

 

While the rain played it's melody

 

We had already talked our misunderstandings away.

 

On the small sized bed of her grace

 

We lay.

 

It seemed like the wood and walls had waited for years.

 

For this moment to pass by.

 

While the wind assured the freshness of the outside.

 

Again waiting for our goodby.

 

Morninglight broke through the clouds.

 

We held a breackfast and a book to be read.

 

Another day to confront the outside world.

 

Enough having been set, preparing for a new reset.

 

And so the day came, fel in a deep sleep for a while.

 

She, with her waves on exercice

 

Her sheep don't understand whyyyyy

 

I, studying the book I took, is it a disguise ?

 

Filtering all this information, comparing it with science

 

Finding some points of recognition

 

Read that the reader sould remain himself dough

 

Found some mistakes ready for abolition

 

 

 

Openingssymfonie van de 2x4 week

 

 

 

Op een kanno in een bijna novemberpracht

 

van kleuren uur na uur meer zacht,

 

werd een ode aan de 70jaar-kosterviering gebracht.

 

Het dobberen dompelde ons onder in zomerse beelden

 

het ene moment vloot in het andere, niemand verveelde

 

elke mekaar aanvullend woord heelde.

 

Oh drie uur stipt, maar eigenlijk vier

 

het licht oh zo buitengewoon genadig weldoende viel...

 

en nodigde uit voor een zitsiesta aan het riet.

 

Zij aan zij, eerst zijn gevoel tegen haar verstand

 

mooie uitwisseling van beelden en ideeën, een ideaal bestand

 

tot haar conclusie kwam, die man koos de verkeerde kant.

 

Dus zocht ze de zon weer op, nu zat ze met haar gevoel links van mij

 

en ik ondertussen met mijn analysekant aan haar zij....

 

het idee van d'er met een rietstengeltje te kietelen kwam niet uit die kant van mij

 

Het heet water voor de thee stond te lang al op en deed de vakantiefoto's zweten

 

geen nood, we hielden ons 'fatsoen' en 't babbelen deed ons weer meer weten.

 

We hadden het ook over die 'kapel' in ieder van ons eigen

 

die soms al de rest buiten ons ons eigen doet zwijgen,

 

om even terug te keren naar het innerlijke in de topjes van onze twijgen.

 

We hebben ons inderdaad volledig aan die mooie namiddag gegeven

 

en hebben er veel voor teruggekregen

 

zoveel dat onze lichamen alhoewel, zwegen.                          25

 

paarden- hoef- jes niet te koud of te heet

 

mijdend het moe-ras op Romein'se sandalen

 

zachte stralen verbinden ons hemels licht

 

gekleed in aardse kleuren tussen herftse stralen, geuren, plicht

 

squawend zoekt ze een weg, 

 

ook de krijger vanachter heeft z'n zeg

 

samen schreven ze het boek van de zomer van 006

 

voor beiden nog dagelijks vol menig wijze les

 

slechts heel zelden zuigt Real Art bezoekers aan

 

herinnert ze aan hun 'bekwaam'

 

nooit kwam er iemand zonder talent over de mossen vloer

 

reigers, vissen, eekhoorns, katten, vogels, groen vindt er z'n voer

 

de kale takken van de winter houden het leven nog even binnen

 

weten nu al wat er in de lente kan herbeginnen

 

krijg je het soms al eens te koud

 

de kunst weet je, is 't die van je houdt

 

loving life is the greatest art, living together also

 

forever not always means no

 

                                                                                 

 

 analyse :

 

de namiddag doen wesmelten de dag vóór haar boiler 't begaf

 

door lezen bij iemands kern tot fusie komen

 

bij het diepgaande wordt proza poezie en omgekeerd

 

mijn boek in haar hand, zo licht als een zware borst,

 

zo universumzwaar, mijn gebaar naar de toekomst 

 

zij vindt dit natuurlijk m'n voorgeschiedenis,

 

voorsprong nemen doet ze graag, strategie aanreiken,motiveren

 

ach ja de liefde, het vervolg vh witte boek heeft geen geheimen

 

ze is er wel klaar voor, want geen jaloerse-feeks gehalte

 

daarvoor alleen al zou je de platonika in ere houden

 

al is deze platonika bijwijlen zeer erotisch

 

een che wil ik niet zijn, zijn experiment bloemt  

 

andere plaats, andere tijd, andere methoden

 

wees gelukkig met wat je weet, sommigen zijn niet te bekeren

 

zijn best tevreden met in hun verleden vast te zitten

 

misschien houden ze gewoon de groeipijn tegen

 

omdat ze onbewust weten wat ze aankunnen en wat niet

 

omdat er zich toch geen tegenspelers aandienen

 

die moet men misschien verdienen

 

leren aanvaarden er voor stagnerenden te willen zijn, siert ook

 

je hebt het jarenlang gekunt, het zware bij tijd verdunt

 

het zelfbehoud is je meer dan gegund, ook ik kies er soms voor

 

de twee kanten van de medaille niet laten verroesten,

 

draaien, ophangen, rechtzetten,

 

dagelijks met positieve en negatieve leren leven,

 

als je er de kracht voor hebt, anders er in een boog omheen

 

eerlijk en goedbedoeld is onze luxe

 

met confrontatie en transformatie heb ik geen probleem

 

ik zet een cd met marokmusic op en ben al ginder

 

zoals wanneer ik je naar je kijk almeteen op je golf zit

 

welk een hoogte of laagte ze ook vertolkt

 

wat ben jij toch weinig bewolkt, zal het blijven ?

 

oeps, de muziek beinvloed almeteen ook dit schrijven

 

almeteen verschijn je als buikdanseres voor m'n ogen

 

het meisjes met vlechten, vetes tussen noord en zuid eruit

 

daar kwam ze voor als kiem voor mensen op lange termijn

 

in overdrive door de harde praktijk, geen klassiek voorbeeld

 

zonder moeilijkheden, zoals de reklamewereld het schetst

 

als vrouw op spirituele hoogten bereikbaar               26

 

als je echt de tijd neemt voor haar en wat ze met je kan 

 

of hoe ze inspeelt op wat je geeft                                                                                                                 

 

angst geen energie te hebben verdwijnt door zelfinschatting

 

een kol van eerste kategorie niet willen oprijden is geen angst

 

te voet langs de paadjes veel meer aangepast

 

sneller op je doel afgaan moet je fysiek heel goed voor zijn...

 

dat komt wel vanzelf alleen als het nodig is

 

hechting en onthechting, ont-echting, hechtgenoten,echtgenoten

 

de moderne hechtingsdraden worden door het lichaam verteerd

 

onze hechting is niet van draden, maar van stralen

 

het enige 'missen', sappen en huid...vergaan voor een stuk

 

ze hoopt op m'n verwerking en m'n 'serieuse' zaken, taken...

 

ik zie lijnen van wetmatigheden, zij komt in driehoeken voor

 

ik beland er altijd in en leerde er veel van over de mens,mezelf

 

voorbestemd om uit hoogten en laagten te distileren

 

om tijdens en na dit leven door te kunnen geven

 

nergens deelachtig aan geluk en pijn, sluit men zich af

 

na geluk en pijn wordt men wijs en dan is afsluiten iets anders

 

onverschillig evenwicht, de brug tussen handelen en niet-handelen,

 

innerllijk geluk, innercommunicatie ten top

 

altijd op je hoede voor euforie, je weet hoe dat gaat

 

geniet ze ter plaatse, de dag zelf, geef ze door,

 

projekteer ze niet naar geluk voor eeuwig 

 

Interakties tussen mensen, in stilte en bescheidenheid

 

een alternatief beleven dat ook door de veroorzakers

 

in de driehoek(en) begrepen wordt.

 

eigenlijk zijn we allen veroorzakers van bij mekaar komen

 

en van uit mekaar gaan of de tussensoort

 

niet proberen het allemaal in de sterren te zien

 

alhoewel mooi opgezocht en gebracht en energie gevend

 

er zijn zeker zoveel auteurs als meningen over het 5-jaar

 

'voorbereiding om doelgericht nieuwe inzichten te volgen'

 

...zal ik onthouden, zij die 'doemgericht' willen afschudden

 

houwvast... heilig boek, hier komen we...

 

het heilig boek is niet zozeer van papier, maar onze levens zelf

 

tijdspanne tweelingen achterlatend, tijdspanne kreeft tegemoet

 

 

 

 

 

veelzijdig en toch zo gezellig rond

 

glühwein hoefde nauwelijks, zijzelf warmte

 

aandachtig, speels woorden ontlokken

 

in afwachting van de eerste sneeuwvlokken

 

geen splitsing, geen afstand, geen vereniging

 

alleen dwars door en door mekaar stralen

 

al bestond er geen taal om ons uit mekaar te halen

 

ook dat is een reden waarom het goed met mensen gaat

 

de ene die gewoon als mens naast de andere staat

 

aanvaarding en wil tot begrijpen, engelengeduld

 

de hebzucht is steeds messen slijpen

 

wij smelten het ijzer om tot ploegen in de menselijke geest

 

goed dat er ooit ook zo'n koppel zal zijn geweest.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                  27

 

De commentaren zijn gesloten.