13-07-14

Roman voor de rode man

 

SAM_6451.JPG

 

31.  roman  voor de rode man

            Sitt had een naam die kon tellen. 'Silent in Times of Trouble'.  Hij was ergens in 'the' States opgegroeid in een 'reservaat voor afgedankte' indianen, zoals hij zijn lotgenoten en zichzelf noemde.

Hij had op een dag toen hij onder een boom wat voor zich uit zat te dromen een blanke toeriste uit een klein Europees land aangesproken.  Ze had hem eerst blijkbaar niet zien zitten in zijn blauwe jeanspak.

"Hello, ik ben Sitt en ik zit" , zo had hij zich aan haar voorgesteld.  Ze was wat geschrokken en toch had ze geweten dat zij hem niet had gestoord.  "Hey, ik heet Sophie", had ze gezegd.

"En heb je al veel wijsheden gevonden Sophie" ?  De vraag van deze man met zijn rode huid en zijn sterke zwarte haar dat wat grijze lokken toonde, was die soort verrassing zoals de eerste voelbare beweging van een kind in de moederschoot er één is.

            "Ik geloof van wel", had ze gezegd.  Hij had haar geamuseerd aangekeken...die oudere blanke vrouw met weer geen enkel grijs haar.  Op haar vraag wat zijn naam betekende, had hij geantwoord dat hij misschien wel verwant was met de genen van Sitting Bull, maar dat hij in zijn dagelijkse leven niet zo'n strijder was : "Mijn naam betekent zoveel als 'hij die zijn mond houdt als anderen mekaar in de haren vliegen.  Ik ben dan wel een blad van de boom waar ook Sitting Bull een blad van was, maar ik strijdt niet op zijn manier.  De tijden zijn veranderd; er zijn verschillende vormen van strijden die worden gestreden,

ik spreek alleen met mensen nadat ze weer eens een strijd gestreden hebben.  Welk gevecht heb jij achter de rug" ? De gebaren waarmee hij zijn woorden had begeleid, hadden haar uitgenodigd zich bij hem op de oude boomstronk onder de nieuwe boom te zetten. 

            "Mijn gevecht is nog niet over", zei ze.  "Steeds weerkerende perioden van rust en onrust hebben van mij een vluchteling gemaakt.  Ik kan gewoon mijn dagelijkse leven niet meer aan zonder op tijd te reizen en nieuwe indrukken op te doen.  Zelfs zonder te reizen ben ik in het leven van elke dag een vluchteling, op zoek naar zijn dagelijkse oase".

            "Van wat vlucht je dan", had Sitt gevraagd.  "Weet je," had Sophie gezegd; "hoe moet ik je dat nu gaan uitleggen" ?  'Vreemd hoe men z'n eigen soms bij bepaalde mensen direct op z'n gemak voelt', had ze gedacht nadat hij weer met een antwoord gekomen was : " voor je ook maar iets kunt interpreteren moet je de gebeurtenissen in je leven eens op een rijtje zetten...tegelijk zal je ze dan ook anders observeren als toen ze zich eigenlijk voltrokken.  Je hoeft me die gebeurtenissen zelfs niet te vertellen, ze hebben niet veel belang meer en je gaat alles herkauwen tot in het oneindige.  Probeer gewoon je leven verder te leven en probeer te ontdekken op welke manier je steeds weer in hetzelfde wiel van gebeurtenissen terrecht komt...en vooral of je nog wel de sterkte hebt om daar uit te stappen. Misschien kan er ook gewoonweg niet uitgestapt worden, uit dat wiel.

            "Als je 's morgens opstaat, treedt je op een symbolische manier uit je lichaam en je begint je dag met een aantal plannen en voornemens.  Sommige dagen lukt alles vrij aardig, andere dagen blijft er 's avonds niet veel over van die plannen als je door vermoeidheid terug in je geestelijke kooi gejaagd wordt.

Soms wil je er zelfs midden in de nacht weer uit of raak je niet in slaap, want gebeurtenissen of woorden die gesproken werden krijgen een hele andere betekenis dan toen jij ze waarnam...en dan begin je alweer heel andere plannen te maken voor de volgende dag...en alles dreigt weer opnieuw te beginnen.

De mensen rondom je zitten vaak in andere sferen dan die van jezelf en geven je niet alleen impulsen,maar kunnen je ook uitputten.  We zitten toch allemaal in regels en wetmatigheden gevangen waar we ons zo goed en zo kwaad mogelijk moeten zien doorheen te slaan.  Op de duur is het alleen nog maar de kunst om na alle opgelopen

                                                                       75

averij gezond te blijven en te weten wat je geest je probeert duidelijk te maken.  Op welke manieren je geest dat doet is soms overduidelijk, soms een groot verwarrend mysterie waar je maar niet aan uitraakt". "Ik ken dat Sitt, maar ga verder".

            "Iedereen is een elektrische weerstand waardoorheen veel eigen en energie van anderen stroomt.

De mensen met de lichtste weerstand nemen het meest van hun omgeving op, waardoor ze er meer onder te lijden of genieten hebben dan anderen.  Ze moeten een onverschillig evenwicht zien te vinden, dat hen in hun eigen energie houdt...slechts dan kunnen ze de stromen van anderen aan".

            "Misschien zijn wij een atomair anti-materie verbrandingsproces dat atomen met hoge lichtkwaliteit de ether in kan sturen. Hoe minder lijden, des te beter de atmosfeer waarin we leven.  Dit chemisch en fysisch proces bereikt een 'bewustzijnshoogtepunt' wanneer wij als bundeling van zovele soorten mineraal, vegetatief en biologisch bewustzijn, meer dan alleen een rekenend brein worden; een brein dat moet plannen om biologisch en sociaal te overleven.  Ons brein verwerkt onze kennis, onze gevoelens trachten niet in negatieve emoties te verwateren en proberen lief te hebben.

Onze geest bezint zich over de band tussen onze innerlijke relatie, onze 'innercommunicatie' dus en onze overige soorten relaties".

            "Het leven is niet altijd makkellijk zoals je weet.  We hebben nu eenmaal en aantal psychogentische dingen overgeërfd van onze voorouders...in feite zijn we nog altijd hen, maar in andere combinaties...en dat moet zo zijn; de omstandigheden en de 'verliefdheid' bereidden immers altijd de personages voor de volgende tonelen over rust en strijd voor.  De evolutieleer, het Darwinisme, zou eigenlijk een psychogenetisch vervolg moeten hebben dat de visie van bepaalde psychoanalysten corrigeert en aanvult.

Toen mijn overgrootmoeder destijds door een kogel uit het geweer van een indianenhater verwond werd, was ik eigenlijk al een stukje bewustzijn in elke cel van haar.  Geen wonder en toch een wonder dat ik mij nu al zoveel heb bezig gehouden met waar de agressie in mensen vandaan komt...het lag al in de blauwdruk en de gebeurtenissen van toen besloten.  De situatie waarin ik opgroeide deed de rest.

Armoede, werkloosheid, kansloosheid, verlies van de band met de natuur, alcoholisme... .

De mens die de band met de natuur verliest is als een man die de band met het vrouwelijke verliest.

Veel van de conflikten tussen mensen hebben niet alleen met de sociale politieke spelletjes van de machtsgroepen te maken, maar evenzeer met die prachtige oerenergie die zich tussen onze benen bevindt.

Die oerenergie kan echter ook in een vernietigende jaloezie omslaan als we met biologische concurrentie geconfronteerd worden.  Soms hoeft de concurrentie zelfs niet biologisch te zijn en duikt er ineens een geestesverwant in een verhouding tussen man en vrouw op...en wordt de liefdesstrijd met nog grotere pijnen gestreden. 

Twee geestesverwanten, met ook een passionele biologische band tussen hun beiden, hebben misschien meer kans dat ze op een dag of via een langgerekte periode, mekaar fysiek tijdelijk of voorgoed zullen moeten lossen."

           

            Sophie had heel aandachtig naar zijn traag en beslist gesproken woorden geluisterd en vermoedde dat ook hij in het leven een harde leersschool achter de rug had.  Maar ook zij was toen niet van plan geweest hem naar de details van de gebeurtenissen uit zijn leven te vragen.

            "Ik herken veel dingen in wat je zegt", had ze toen geopperd.  "Volgens mij zijn de klassieke opvattingen over 'eeuwigheid' en dood gaan en geboren worden, ook aan herziening toe. Wanneer ik op een ontspannen manier over m'n leven begin na te denken en m'n eigen manier van waarnemen begin te analyseren; merk ik dat het leven 'ineens'

                                                                                  76

veel rijker aan waarnemingen en ervaringen wordt. Ook mijn manier van waarnemen, verandert dan.  Doch, hoe meer ik mezelf transformeer en mijn gevoelens openlijk uit; des te meer breekt men mij af.  Misschien heb je wel gelijk als je zegt dat m'n de dingen uit het verleden niet eindeloos moet blijven herkauwen en praat ik teveel over wat is geweest en heb ik m'n eigen kringloop nog niet zo doorzien.  Eigenlijk hopen we in het leven van mekaar dat we veranderen, soms gebeurdt dat ook wel voor een stuk; toch blijft iedereen de rol spelen die in z'n oorspronkelijke genetische blauwdruk en opvoedingservaringen klaarligt.  Die opvoedingservaringen duren eigenlijk een heel leven lang.

            "Soms vraag ik me af", had Sophie vervolgd; "of gelukkig zijn niet gewoon genetisch bepaald is.  Kinderen krijgen liefde van hun ouders en moeten tegelijkertijd afrekenen met de onverwerkte emoties en geestelijke en materieel onvervulde betrachtingen van hun ouders. Later vormen die kinderen weer koppels en het spel begint opnieuw, maar met oude zowel als met nieuwe elementen.  Die nieuwe elementen zijn dan de getransformeerde oude, of de oude zelf.  Iemand kan bijvoorbeeld nog altijd zo gierig zijn als zijn vader of grootmoeder of juist het omgekeerde, verspillend...of de evenwichtige tussensoort.

            Het leven, en dan vooral de omstandigheden waarin we leven, lijken ons wel te dwingen van de lijn van onze blauwdruk bij benadering te volgen.  Zo is een deel van ons ziek zijn trouwens te verklaren.  Leven met onwaarheid en het zich niet weerbaar genoeg tegenover anderen opstellen, kan ons ook fysisch verzwakken...alhoewel sommige anderen daar nu precies juist sterker van worden.  Ik kan niet om met dat soort 'lepe' mensen.  Ze gebruiken de dingen die uit je hart komen op een voorbedachte manier, een manier die vaak alleen hen goed uitkomt.  Misschien zijn dergelijke mensen er wel om de anderen te leren voorzichtiger en minder medelijdend te zijn ?  "

           

            Het was een poos heel stil geweest onder de boom waar de rode man had gezeten. 

Weer had hij het woord genomen.

"Wat denk jij er zelf van, 'waarschijnlijk wijze vrouw met het groene hart', 'probably wise woman with the green hart'" ?  "Misschien kan je naam veranderen in Wigh.  Wise, Intelligent and Goodharted.  Zo iemand zou ik wel in m'n 'wigh-wam' willen, maar ik heb al iemand in m'n wigwam en die wigwam moet wel blijven staan...dus blijven we maar beter hier onder de boom wat zitten praten; ik heb trouwens nooit in een wigwam gewoond. 

Dat zou ik nog eens moeten proberen eigenlijk."

            "Jouw raad en mijn ervaring indachtig, zal ik maar antwoorden op die vraag van voor je 'wigwam'-idee.  Eigenlijk is het waarom dat we achter alles zoeken, een tegelijk bijkomstig en toch hoofdbestanddeel van de zin van ons leven.  Ik bedoel dat we alleen een antwoord op de vele waarom' s kunnen vinden als we het leven in al zijn hoogten en laagten durven beleven...liefst zonder onze broek te veel te scheuren natuurlijk. 

Het waarom komt dan wel tot in onze dromen of op andere momenten dat we feitelijk alleen zijn...al zijn we dat eigenlijk nooit.  Ik geloof in een soort telepatisch verbonden-vaten-systeem tussen mensen; met verschillende soorten 'transportsystemen' voor de verschillende soorten energieën naargelang het soorten vloeistoffen, gassen of golven of soorten van licht zijn" .  

            "En ik die dacht dat ik ingewikkeld in mekaar zat Wigh, Ik probeer me gewoon te

oefenen in de kunst van het observeren en interpreteren van de beelden en gedachten die ik binnenkrijg en van de woorden die ik hoor of wat ik zie gebeuren.  De essentie van de woorden en zinnen of dialogen die we dagdagelijks uitspreken is vaak helemaal anders dan ze bedoeld waren; hoewel het daarom geen leugens zijn.  Soms zetten we bij anderen dingen in gang waaraan, indien we deze dingen voorafgaandelijk wisten; we zeker niet zouden aan meewerken.  Toch zaten onze uitspraken of daden niet 'fout', zoals we wel zouden kunnen denken; nee, om welbepaalde redenen is alles zoals het is...en daar kan jij

                                                                       77

met je telepatische systeem gewoon niet aan uit...soms heel even misschien; maar wat je dan 'ontdekt' hebt, blijft toch zelden bij...en je hebt je energie nodig voor de nieuwe dingen die gebeuren. Nee, ik ben al tevreden als ik voel dat mijn bewustzijn me steeds opnieuw mogelijkheden biedt om door te groeien naar steeds meer inzicht in wat ik in mezelf m'n 'energetische totaalfilosofie' noem, een inzicht in de verbindingen tussen het individuele en het kollektieve in elke dimmensie van het bestaan : filosofisch, politiek, sociaal, psychologisch, kultureel enzoverder.  Hoe meer je je bewust bent, hoe beter je de dingen kan aanvoelen, soms zelfs voorspellen.  Belangrijk voor mij zijn weten wat ik nog aankan en in welke verhoudingen het geluk van mezelf van dat van anderen afhankelijk is.  Gelukkig kan je niet met iedereen evengoed dialogeren, je zou je uitputten.  Met een nog doorgedrevener ingrijpen dan massage is, je weet wel wat ik bedoel, is het ook zo; als je in de moment zelf geen of niet genoeg innerlijke en uiterlijke aantrekkingskracht voelt; weet je nog altijd wat ik bedoel (?), begin er dan niet mee.  Als zoiets zich op lange termijn blijft herhalen, stop er dan maar mee; zeker als de heroplevingen er door toedoen van anderen of onderdanige of bezits-fantasieën moeten komen.  Je kan natuurlijk ook gewoon kameraad blijven, alhoewel het soms beter is dat je mekaar niet teveel meer tegenkomt,  of zelfs niet meer.

            Voor mij is filosofie belangrijker geworden dan de kwetsbaarheid tussen mensen.

Zo vindt ik het heel amusant dat elke gedachte in de geest zijn eigen tegenpolen erin oproept.  Als ik denk 'iets zonder inhoud kan niet bestaan' reikt m'n geest me bijvoorbeeld ook aan 'zonder eten kan je niet bestaan' of 'geest en materie zijn één'.  Ik denk dat er in m'n leven al miljarden metaforen in m'n hoofd tot stand zijn gekomen.  Ik verkies het allemaal niet op papier te zetten maar te uiten op de manier waar we nu mee bezig zijn, ".

            "Waarover ik dan schrijf Sofie-Wigh ?  Over wat je al kon horen en over het feit dat het tot op de dag van vandaag, ondanks onze ontwikkelling, nog altijd mogelijk blijft dat de media uit de driften en bestaansangsten van een pak mensen nog een goedkeuring tot deelname aan een aanvalsoorlog krijgen kan.  Bovenop het 'onveiligheidsgevoel' dat ze zich al voor een deel laten aanpraten hebben.

            Zij die er zich voor willen laten betalen, willen de strijd van anderen dan nog gaan uitvechten ook...met alleen het ekskuus van 'er is geen ander werk' mag ik hopen.  

Eerst houdt men hen voor dat er misschien toch geen oorlog komt, maar dan komen de bevelen en stortten ze zich in een avontuur, hun adrenaline achterna om hun angst voor te blijven.  Naarmate er meer belang aan kulturele weerbaarheid dan aan grenzeloos bezit gehecht wordt, zal onze soort zijn door totaalevolutie geschapen bewustzijn zo verfijnen

dat we hier niet meer met oorlog en sociale en individuele gewetenskonflikten moeten rondlopen...hoe meer mensen dit op planetaire schaal doorhebben, hoe vlugger de huidige machtsstrukturen kunnen worden veranderd.  Dixit Sitt, niet Sitting Bull.

            "Ja Sitt, rode man.  Er zijn zoveel soorten mensen als soorten boomschors en de ene schors kan de andere niet worden".

            "Weet je wat ik denk Wigh, Ik geloof dat mensen van mekaar weten op welke momenten hun soorten interessen voor mekaar op alle mogelijke manieren minder is...en dit niet alleen door fysieke en verbale kommunikatie.  Maar omdat de ene dit op een bepaalt moment niet zo goed door heeft dan de andere, zijn er al eens meningsverschillen die eigenlijk niet alleen het gevolg van gebeurtenissen of uitgesproken woorden zijn. 

Dat doet dan meer pijn voor diegene die zich niet van de mindere interesse van de andere bewust is.  Daar komt dan nog bij dat een mens een vuur is dat langzaam uitdooft...bijgevolg naarmate het ouder worden vordert en de kwaaltjes en aanttrekkingskracht afnemen...moet er al veel in de plaats komen om de mindere fysieke pool te kompenseren.  Heeft men daar nooit aan gewerkt, riskeert men meer kans op gewoon naast mekaar door te gaan leven.  Hoe mensen zich gedragen tegenover anderen; zelfs op beroepsvlak; heeft ook in hun persoonlijke levens een invloed en komt in

                                                                       78

veel gevallen weldadig naar je terug indien je niet tegen de energetische wetmatigheden in handelde.  Als je merkt dat mensen op de werkvloer bijvoorbeeld onder mekaar soms wisselende verbonden sluiten, merk je dat je nooit volledig aan het waarom van dat kluwen van interakties uitkan.  Probeer daarom niet teveel iemand in een bepaalde richting te sturen als je daartoe de kracht niet hebt.  Als je die kracht niet hebt, is het de verantwoordelijkheid van die mens zelf om uit z'n problemen te komen, zoniet die van nog anderen.  Als de storm dan weer soms gaan liggen is, treedt er zo'n vreemde stilte in zoals wanneer er iemand ontslagen wordt of sterft...als iets achter de rug is met iemand, spreekt men er na bepaalde tijd zelfs niet meer over.  Onze geest zit komiek in mekaar. 

Soms heeft een schrijver geweldige zin om iets over zijn personages te vertellen, hem of haar met woorden uit te beelden...soms geniet hij van zijn inspiratie en van die onvolmaakte mensen in hun volmaaktheid zelf, zonder ook maar iets te schrijven, soms gaat hij alleen echt tot schrijven over als ze dood zijn en weet hij hun essentie in één goed gedicht of een paar gevoelige zinnen te duiden".

            "Zal ik ons iets halen om te drinken", vroeg Sophie.  "Doe maar mevrouw Wigh, voor mij een hele grote fles water, voor wijn is het nog veel te vroeg".  Ze was met een paar flessen licht en donker vocht weergekeerd en ze verkwikten er hun lijf en ziel mee.

            "Jaja, m'n beste Sitt, theorieën over de betekenis van 't leven zijn altijd ontoereikend, omdat je overal zelf doormoet, maar toch zijn ze nodig als je niet in nefaste cirkeltjes wil draaien; hetzij in je privéleven, hetzij in je eigen detective-onderzoek naar de zinnen van 't leven.

            Er bestaat al een hele boekenmarkt met visies en uitleg of therapieën.  Technisch gezien is er maar één globale uitleg voor de evolutiewetten van het totaalbewustzijn, vermoed ik.  Of kan je wat elektrische stroom met je frigo doet op twee manieren verklaren ?  Hoe de natuur zich via ons aller levenskrachten die zich stoffelijk op de anti-materie van de elektronen bevinden, tot zonnestelsel, cellen en organismen ontwikkelde (en ontwikkelt); moeten mensen maar eens gaan bestuderen.  Als ze niet willen studeren, of niet in 'levenskrachten' geloven, hebben ze nog niet in de juiste ogen gekeken...of moeten ze nog leren kijken.  'Geloven' is trouwens geen zaak die vanzelf komt als je voldoende theorie onder de knie hebt.
Zonder ervaringen uit je innerlijke en uiterlijke praktijk ga je niet zomaar in 'iets' geloven.

            Auteurs die via de drie relativiteitstheorieën van Einstein en de quantumtheorie bij de stoffelijke energietoestand van het 'geestelijke' uitkwamen, gebruiken soms ook al de naam 'God' ervoor.  Dat ene abstrakte woord, heeft via de godsdiensten al tot zovele dogma's geleid, dat een nieuwe 'leer' in naam van 't een of 't ander mij pretenieus en gevaarlijk lijkt.  Woorden kan je immers altijd in bepaalde politieke strategieën inlassen. 

Ik verkies in 'levenskrachten' te geloven.  Een zeer sterk wapen.

De oerenergie van die levenskrachten is volgens mij de 'liefde'  in zijn algemene betekenis.  Iedere persoon snakt ernaar deze energie te bereiken, via z'n huid, z'n emoties of z'n verstand.  Eens men deze 'energievorm' verworven denkt te hebben, stelt men soms in meer of mindere mate vast, dat die energievorm ook andere, ziek makende energieën als afgunst, haat, wrok, nijd , jaloezie of leedvermaak 'oproepen' kan.  Dit is niet alleen een lichamelijk, instinktief proces maar komt ook doordat onze 'persoonlijkheid' zich alleen tot het 'bewuste' deel van onze totaliteit beperkt, ons eigen kleine wereldje en wat men ons dagelijks inlepeld : wij kunnen  het lichamelijke, emotionele, en praktisch verstandelijke (ons praktisch bewustzijn)moeilijk overstijgen.   Er zijn ook te weinig stimulansen tot buitenschoolse studie aanwezig in onze samenleving.  We volgen de macht van de ons opgedrongen gewoonten teveel.  Alle dagen zouden we die macht moeten overstijgen.

            Wat is dit 'overstijgen ?  Sommige mensen weten 'intuitief' wat hiermee wordt bedoeld.  Ze kunnen hun innerlijke stem nog volgen.  Anderen zijn zo bedolven onder allerhande maatschappelijke informatie, desinformatie en leugens of lichameljke en

                                                                                  79

emotionele problemen, dat ze de voeling met de 'woorden' of 'beelden' uit hun 'bovenbewuste' kwijtgeraakt zijn.  Allerhande toestanden en gevoelens hebben hun geblokkeerd.  De wijze waarop wij over het leven denken bepaalt onze mentale 'kracht'.

            "Daar heb je een punt Sofie.  Het lijkt wel, in feite is het ook zo, dat enorm veel mensen met een ongeloofelijk ONBESTEMD, doelloos gevoel in hun wezen zitten. 

Ze trekken zich aan hun medemensen op om te kunnen voelen wie ze eigenlijk zijn. 

Ze kunnen niet meer stil worden en zich rustig voelen...zonder dat ze met iets bezig zijn.  Bezig zijn is prachtig, is een vorm van meditatie, maar moet toch ergens een zin en een doel hebben.  Veel mensen hebben ook een enorme nood aan altijd weg en bezig te zijn, waar niks mis mee moet zijn op zich, maar wanneer ze geen rust meer in hun eigen hebben, loopt het verkeerd.

Het voortdurend bezig zijn als vlucht voor de konfrontatie met jezelf en anderen.  Anderen vluchten uren in Tv-programma's van een kwaliteit om van gaan te huilen, geweldfilms vol 'aktie', terwijl ze zich voor hun innerlijke aktie verstoppen.  De minderwaardigheid dat het vluchten voor zichzelf meebrengt, wordt doorgeschoven en uitgewerkt op de omgeving. Alles is voortdurend niet de eigen schuld, maar diegene van de omgeving.  Natuurlijk, struktureel is dit waar als je bijvoorbeeld zonder job zit, of je moet te hard werken.  Maar gaat het over opruimen of opgeruimd zijn of zich goed voelen, dan vinden veel te velen dat ze konstant 'bemoederd' moeten worden om zich gelukkig te voelen.

Wie wil er de dag van vandaag nog iets aan zijn onwetenheid doen ?  Welk een rijke wereld onder het oppervlakkige dat men ons op massale schaal aanbied, is er op politiek of spiritueel gebied bijvoorbeeld nog niet ontdekt ?  Men beseft helemaal niet dat men niet gewapend is tegen het nieuws dat alle dagen op ons afkomt.  Men raakt gedegouteerd, zonder dat men nog interpreteerd, omdat men het gewoon niet meer kan opbrengen.  Het systeem stort al zijn ellende in woord en beeld over ons uit en maakt ons bewust moedeloos omdat er toch geen alternatief voor een systeem dat vervreemding en oorlog produceert, bestaan zou.  Eigenlijk zou ik me vooral willen bezig houden met één vorm van vervreemding :

de vervreemding van de mens met zijn eigen innerlijk : gevangen tussen emoties, media en een onvoldoende ingelicht verstand, zich niet bewust dat er nog zoiets als kritisch bewustzijn of intuitief kontakt met je eigen bestaat.  Als je genoeg wilskracht hebt en je kan

je eigen losmaken van allerlei vormen van onbewust leven, dan kan je je eigen zo stimuleren dat je bijna alle antwoorden vindt die je vanuit je binnenste diep vraagt...je moet wel oppassen dat je niet gaat zweven natuurlijk.

Dan kan je in plaats van 'hulpbehoefend', 'helpend' leren worden denk ik."

            Het gezoem van enkele rare soorten insekten had de gedachtengang van Sitt en de aandachtig luisterende Sofie onderbroken.  "Je kan iemand wel dorstig maken naar kennis, maar het initiatief tot gaan studeren in plaats van teveel te vegeteren, moet van die persoon zelf uitgaan, vrees ik.  Als je mensen op dit niveau wil overtuigen sta je er ongeorgansiseerd alleen voor en zit je 's avonds het luchtruim van de woonkamer in te kijken, op zoek naar de soorten aanwezige 'vliegtuigtypes'...en dan praat je soms in je eigen tegen een insekt :hée ben jij een mug en geef je vervelende steken of zo van die waar ik toch geen last van heb, of ben je een zomers fruitvliegje of een herfstachtige langpoot of een all season-spin ' ? "

            "Hoezo alleen Sitt ?  Ik dacht dat jij iemand in je wigwam had " ?  "Ach, weet je, ik zeg dat al wel eens om afstand te houden, voor je het weet stort men zichzelf in een lawine van emoties, je wil van mekaar alles gaan weten om je eigen teleurstellingen nog maar eens op te hangen en voor je het weet hang je van je eigen bij de andere een slachtofferbeeld op en maak je van de andere een soort romantische redding...met weer teleurstelling en het moeilijk proces vanloslaten tot gevolg.

De liefde is een even simpel als veelzijdig iets.  Veelal zijn mensen met de meest

                                                                       80

tegenstrijdige emotionele karaktertrekken onder één of andere samenlevingsvorm bij mekaar.  Het begint met aantrekkingskracht en verliefd worden op mekaar.  Dat verliefd worden heeft veel verschillende vormen van hevigheid.

Die hevigheid hangt niet alleen af van de link tussen het zijn en bewustzijn van de verliefden zelf...maar ook van de graad van intensiteit waarmee ze naar de buitenwereld toe leven.  In welke mate ze zich buiten hun individuele bestaan ook voor wetenschap, geschiedenis en kunst of psychologie interesseren, zal mede de intensiteit van hun verhouding bepalen.  Dus niet alleen de individuele, psychologische band bepaalt de intensiteit van een relatie...ook de band met het kollektieve bewustzijn is van belang in een relatie, vind ik.   In veel gevallen wordt de liefde gesabotteerd, 'beproefd' door de levensomstandigheden, alsof de genetische erfenis soms al niet zwaar genoeg om transformeren is. 

            Waarom vinden mensen mekaar aantrekkelijk ?  Het fysieke uiterlijk heeft een zware symbolische uitstralingswaarde, dat wel.  De ene kan ook iets 'sterker' of 'zoeter' in de andere vinden, of iets even sterks of zoet.

Zij die emotioneel niet onafhankelijk hebben leren bestaan, zullen zich aangetrokken voelen tot iemand 'sterker'  en die sterkere dan een gevoel van 'dominantie' verschaffen...met een soort evenwichtig tot gevolg dat niet altijd blijft duren, omdat mensen natuurlijk ook veranderen kunnen...en op een bepaald moment geen voldoening meer vinden in hun 'helpende' of 'dominantie verschaffende' rol.

Ondertussen worden er kinderen geboren die al of niet emotioneel sterker zijn, maar die in ieder geval, omdat ze weer kombinaties van de ouders zijn, die ouders gaan konfronteren met hun eigen tegenstellingen.  Kinderen zijn eigenlijk nieuwe personages die via de tegenpolen van hun ouders weer andere tegenpolen gaan tegenkomen en vormen.  Het mooie van het verhaal van de liefde is, dat de meer afhankelijke ook aan de sterkere geeft en die sterkere eigenlijk dat zwakkere nodig heeft en tegelijk beiden hun sterke en zwakkere kanten hebben.  Omdat alles voortdurende groei is horen kinderen en ouders bij mekaar te zijn, maar soms wordt dit proces wel vreemd en soms onvermijdelijk door andere ontwikkellingen doorkruist.  Het voortdurende besluiteloosheidsproces van knopen doorhakken of niet en blijven of niet, dat daarmee gepaard gaat, kan maar beter vermeden worden...soms kan het gewoon niet anders, tenzij bijvoorbeeld de nieuwe personages

waarmee een gezin kan geconfronteerd worden op een afstand van dat gezin emotioneel evenwichtig kunnen blijven funktioren en de personages van het 'gezin in krisis' dat ook kunnen.  't Is natuurlijk een alternatief, maar een uiterst moeilijk.

            Scheidingen tonen aan dat één van de twee kanten de andere in de richting van meer vertrouwen in zichzelf en een meer emotioneel gelijk iemand duwt.

Veelal is het zo dat na een scheiding beide partners toch weer niet belanden in een situatie van evenwichtige evenwaardigheid...en na een bepaalde termijn weer geen emotioneel evenwicht gevonden wordt.

            Zelfs mensen die kort bij de natuur staan en een goeie innercommunicatie met zichzelf hebben en het proces van hun zelfkennis en kennis van anderen hebben doorgemaakt, hebben het niet altijd makkellijk.  In feite zijn ze weer zo onschuldig als een kind en tegelijk zo wijs als een oude man of vrouw geworden...wat hen een andere soort aantrekkelijkheid geeft dan de fysieke, waarnaar ze ook nog verlangen... en die ze op termijn weer gaan missen.

            Het zijn mensen die een niet-zwaar emotionele dialoog in zichzelf hebben leren voeren...als zo een mensen iemand op dezelfde frekwentie tegenkomen, kan de liefde hele hoge pieken bereiken...de val kan echter veel dodelijker zijn als ze geen 'innerlijke parachute' uitgevonden hebt om weer naar beneden te komen bij één misstap in de hoge bergen.  Misschien kan je wel op die pieken blijven indien je geen andere verhouding begint, die ook sexueel wordt...want dan ga je weer de 'zwaartekrachtwet' van de

                                                                       81

instinkten voelen die het emotionele denkproces bij sommigen weer in gang gaat zetten.  De atomen en genen die voor dit gedrag verantwoordelijk zijn, kunnen moeilijk anders, want hun origineel bouwplan was 1 ei en 1 zaadcel.

Dat is waarom we in feite naar één vaste geliefde verlangen volgens mij.

Daar is dus niks vreemds aan, zolang je maar geen partner zoekt op basis  van emotionele onzekerheid of materieële redenen.  In een lat-relatie dan weer, kan de verhouding tussen twee mensen zo sterk zijn dat één van beiden of beiden tijdelijk kunnen verdragen dat er een bepaalde of twee driehoeksrelaties binnen de Lat-relatie bestaan...maar uiteindelijk zal de hele konstruktie toch bezwijken onder het gewicht van de verschillen in communikatie en zijn...maar vooral onder het gewicht van de bron van het biologische oerleven : de sexualiteit.   Waarvoor al die misschien vermijdbare processen goed zijn : om aan te leren wat men te leren heeft na teleurstellingen misschien. 

Om sterker te worden...wie zal het uiteindelijk beter weten dan jijzelf op de top van je eigen zelfkennis ?

            Telkens wanneer je in een iets ingewikkelder klassieke of Lat-relatie een goede verhouding met iemand hebt, of een goeie periode in een verhouding met iemand hebt; (realistischer) gezien; kan je toegeven dat je iemand anders graag ziet bijvoorbeeld...als dat niet meer kan zit er iets mis in de verhouding.  Om uit te vinden wat er mis zit, is soms een heel vermoeiend iets, omdat het 'zich zelf kennen' soms pijnlijke aspekten in zich draagt en niet iedereen dit aankan, niet fysiek of niet emotioneel...want beide laatste zijn geweldig één.  Dit proces overstijgen is pas een 'geestelijk iets'.

            Ik kan me inbeelden dat getrouwde mensen, die voornamelijk om te emotionele of praktische redenen trouwden, door hun emotionele zieleleven ineens iemand anders aantrekkellijk gaan vinden.

Ik kan me ook voorstellen dat deze aantrekkingskracht gewoon platonisch blijft en het omgekeerde trouwens ook.  Ik kan me ook voorstellen dat het oorspronkelijke koppel na een bepaalde termijn niet meer kickt op de stimulerende aanwezigheid van de 'onzichtbare' energie van die 'derden' in bed...en niet meer met elkaar sext of gewoon veel rustiger alleen slaapt. Maar ik kan me niet voorstellen dat die derde in de driehoek 'alleen' blijft...net zoals niemand zonder lucht is, is ook niemand zonder emotioneel denken; hoewel ik dat in wat ik je al vertelde van mezelf probeerde aantonen.  De pijn in het hart veroorzaakt misschien altijd weer nieuwe illusies die je dingen doen zeggen waarmee je anderen die emotioneel gezien nog niet rijp genoeg voor je zijn, verliefd op je maakt.  Dan worden er weer langetermijnverbindingen en praktische eisen gesteld, die je toch niet kan waarmaken omdat je met andere dingen bezig bent.

            Het echte probleem om uit al deze situaties te geraken, is er niet kunnen over te praten.  Mensen zijn niet opgevoed om het hele filosofische beeld te begrijpen en elk tijdvak probeert zijn eigen woorden te vinden om dit begrijpen mogelijk te maken. 

Het redeneren in termen van 'goed' en 'slecht' en 'slachtoffer' is de eenvoudigste manier om probleemloos samen te leven met duidelijke regels over wat wel en niet mag. 

De genetische en emotionele energie van mensen proberen te snappen is veel moeilijker.

Het in je eigen 'opstoken' van overtollig zware emoties of opgelopen schade uit het verleden, is een vereiste als je als schipbreukeling van de liefde wil overleven.  Uiteindelijk leert men wel het verschil kennen tussen emotionele liefde en intuïtieve liefde enerzijds en je eigen innerlijke communikatie anderzijds.  Teveel afzien maakt mensen ziek. 

De 'levenskrachten' zoals jij ze noemt, al die krachten van in jezelf gebruiken je via een aantal illussies of drijfveren, om aan te tonen dat alles in het universum leeft...behalve mensen die niet hun eigen leren worden".

            Sophie had het hem niet gezegd, maar de woorden en aanwezigheid van Sitt wekten in haar de verlangens op waarover hij het had gehad.  De passie eigen aan dichters en filosofen kwam in haar naar boven.  Als vrouw wist ze dat sommige mannen in

                                                                       82

een relatie denken dat bepaalde vrouwen hen niet met rust laten, maar het zijn toch de mannen die in de meeste gevallen de eerste stap zetten...of niet ?

Ze vond de mooiste relaties diegenen die niet direct fysiek werden bezegeld.  Ze wist dat eens vrouwen een minaar hadden gehad ze het veelal niet meer riskeerden en de geborgenheid van een veilige thuishaven weer opzochten of indien dat niet haalbaar was...nog liever op zichzelf gingen wonen...maar dat dat ook dat niet was wat ze er van hadden verwacht.  Ze wist dat vrouwen vlugger emotioneel uit evenwicht geraakten maar toch ook dat mannen waarvan de vrouw iemand anders aantrekkelijk vonden, op die momenten in een eerste fase totaal hun evenwicht konden verliezen.  Uit eigen ervaring wist ze dat ze maar beter kon blijven waar ze was, en toch werd ook die situatie onhoudbaar.  Ze wist dat de meest makkelijke situatie voor een vrouw, diegene was, waardat minnaar en echtgenoot beiden veel konden pikken van haar.  Mekaar vrijheid geven heet dat dan.  Maar wie kon dat aan ?  Als de minnaar dan niet tevreden was, gingen de poppen voor haar dan weer aan het dansen. 

Zo'n goedbedoelde driehoeken, zijn ze edelmoedige pogingen om een uitweg te tonen aan al dieGENEN die met enorme ruzies en scheidingen mekaars familieleven in de praktijk stopzetten (in hun hoofd en genetisch blijven ze personages zijn die met mekaar te maken hebben)...of is men veel beter af als men ondanks alles mekaar trouw blijft binnen een relatie of een gezin ?  Feit is dat bepaalde mensen, of het nu ouders of kinderen zijn, niet echt gemaakt zijn om een heel leven met mekaar door te brengen.

Wat is 'ontrouw' eigenlijk...is dat eigenlijk wel de oorzaak van al die onverzoenlijke wrijvingen tussen mensen...met alle gevolgen vandien...of is het slechts een alibi dat mensen gebruiken voor als iets niet meer tussen hen gaat.  De echte redenen van 'ontrouw' zijn misschien deze die te maken hebben met verschillen in 'aanvoelen in geest' die tussen mensen opduiken...en die verschillen die zich dan vertalen naar het lichaam toe enzoverder.  Omdat dit alles zo moeilijk is om tegenover de andere uit te spreken krijg je dan die onderhuidse ongenoegens, het aanvoelen dat het sexen weer meer paren wordt dan het 'vrijen' van vroeger.  Alles wordt nog eens extra moeilijker omdat kinderen dan weer niet weten wat er in de hoofden van volwassenen kan omgaan.  Was de oplossing

dat volwassenen weer meer als kinderen tegenover mekaar gingen staan, als kameraden dus ?  'En kinderen wat meer volwassener', dacht ze daarbij.   Keerde alles wat je een ander 'aandeed' niet ook terug ?  Of was het een soort wet dat je nu eenmaal in een groeiproces mekaar vanalles moest aandoen ?  Waarom kon een mens zich niet gewoon uiten zonder dat een ander daar overemotioneel op reageerde ? 

            Als vrouw wist ze dat een lichamelijke aantrekkingskracht die er niet meer is wel kustmatig te herstellen valt, maar dat je weer na een tijd gaat merken dat je het op de duur niet meer moet hebben van al die fantasieen die je opgedrongen worden om jezelf en de andere genot te verschaffen.

Het verlangen naar de romantiek steekt dan de kop weer op.  Ze vond het eigenlijk wel vreemd, het passionele vrijen van vroeger met het literaire woordgebruik en het lachen om duizend dingen en de camera's in de vingertoppen...en het mekaar warmte en gezeldschap en strelingen geven van later.

            Het hoort allemaal bij het leven, dacht ze, terwijl zij en Sitt een tijd zwijgend het fruit dat hij gaan halen was opaten en ze hem daarna al datgene wat ze 'gedacht' had, toch maar vertelde.

            "Weet je Wigh", had hij toen gezegd..." mensen met relatiemoeilijkheden zijn er meer en meer en ze zomaar veroordelen staat altijd gelijk met ervaringen veroordelen die je zelf; soms misschien beter zo; niet hebt ...en waar je moeilijk over oordelen kunt.  Mensen die durven de moeilijkheden van hun wezen en leven doorleven in al hun konsekwenties, zijn dan toch zeker even dapper dan zij die daarvan ook nog eens 'ziek worden' of pillen slikken of zich tot de banale, afstandelijke, geldgerichtte seksindustrie

                                                                       83

wenden die er voor hen wel nodig is, maar hen alleen fysiek in evenwicht houdt.  Als je mensen rond je heen ziet, die vastzitten aan mensen die hun emotioneel in hun macht hebben en die nog bij derden affektie zoeken om maar niet desgevallend op helemaal hun eigen moeten terug te vallen...denk dan maar...geef ze hun tijd... Niemand kan zijn konfrontaties ontlopen...ook die met je eigen niet".

            De namiddag was al begonnen en nog hadden Sitt en Wigh onder die boom gezeten die dag.

Sofie had Sitt's laatste zin weer vervoledigd, met een voorbeeld.

            Iedereen kent ze wel, die goeiige, warmhartige vrouwen die hun leven leiden in funktie van veelal stugge, teveel koud-verstandelijke ingestelde levenspartners en verwanten.  Ze werden teveel verliefd op een zeker vaderbeeld en volgden de onvermijdelijke weg van het toegeven aan mekaars soms tegengestelde verwachtingen en hormonale noden.  Hetzelfde kan ook in beide richtingen (warmhartig of verstandelijk) van mannen gezegd worden natuurlijk, want die kunnen ook warmhartig zijn, al weten ze het soms niet meer.

            Eeenieders leven wordt precies bepaald door het zich beurtelings of altijd bijna laten leiden door die twee polen, alnaargelang het overwicht dat het koude of warme deel in jezelf krijgen kan. 

Een overwegend warm iemand kan door veelsoortige omstandigheden zo genoeg krijgen van zijn of haar tegenpool...dat hij of zij zich koeler gaat opstellen, zodanig dat het koelere de overhand neemt...waardoor de persoon in kwestie nu juist aantrekkelijker wordt voor z'n partner...daar hij of zij nu ineens met een koude tegenpool geconfronteerd wordt ...waardoor zijn of haar warmere helft ineens een kans krijgt om de balans van 'wie-leidt-de-dans' naar die andere pool te laten overhellen. Hij of zij poogt ofwel aantrekkelijker te worden door zijn of haar andere kant te laten zien ofwel ketst men op mekaar af omdat men één van zijn of haar twee polen wil laten overheersen.

            Wanneer partners afzonderlijk of tesamen hun polen niet te best afwisselend richten kunnen, zal de dans soms teveel een 'strompelen' worden.  Het leven is gedeeltelijk één lange les in het aankunnen van evenwichten tussen mensen met dezelfde of andere 'ladingen'...vaak een mengeling van ladingen...zoals ook iedereen andere voorouders heeft.   We leven samen of alleen of in een combinatie daarvan.  Soms moet het met, soms moet het zonder, maar wanneer scheidingen zich opdringen, zullen de dingen die ieder voor zich in het leven leert overwinnen zich weer aandienen als je ze niet onder de knie hebt. Sommige mensen hun door de tegenpartij terrecht of onterecht als  'fouten' voorgestelde reakties doen bij anderen de voor hun ontwikkeling gunstige polen 'ontstaan' of doen die polen 'omslaan'.  Het lijden dat gewoonlijk 'achter de fouten aanhuppelt' zal de 'overtreders' bij het aftasten van de eigen grenzen helpen...of hun ontwikkeling blijvend 'onder' houden.  Ieder persoon en iedere generatie moet leren snappen 'wat' uit wiens genen komt en wat een gevolg is van andere faktoren dan de genetische : opvoeding en maatschappijvisie bijvoorbeeld.

                        Iemand van de busmaatschappij waar Sophie mee op toer was, had haar komen verwittigen dat de bus binnen een uur zou vertrekken.  Zoals mensen soms doen als ze een echt goed gesprek gehad hebben met mensen die ze niet kenden, gaf Sophie Sitt haar telefoonnummer en mailadres en Sitt gaf zijn e-mail en adres en de site op van een geestesgenoot in Europa :  users.skynet.be/octo

        Ze wandelde met Sitt vanonder de schaduwrijke boom uit om hem aan enkele mensen van haar groep voor te stellen.  Sitt vroeg hoe Europa was en vertelde wat praktische dingen over het leven in Noord-Amerika.  Hij kon de pracht en kracht van de natuur en het praktische leven van zijn streekgenoten goed overbrengen en trakteerde hen op 't laatst nog met een scherpe kritiek op het buitenlands beleid van de USA.  "Als ze al dat geld dat ze de laatste 100 jaar aan bewapening verspilt hebben, gebruikt hadden

                                                                       84

om de armoede uit te roeien, dan was er geen werkeloosheid geweest  in de wereld, en dan waren we nu al een heel stuk verder".

            Sitt en Sophie namen tegen hun zin afscheid en beloofden te schrijven.  Ze gaven mekaar een hand en een kus die net nog niet vol dierf zijn...of kon zijn...en lieten mekaar achter.  Maar met zich mee droegen ze de rijkdom van de wijsheid die in die woorden die ze hadden gewisseld lag...en vooral de onvergetelijke herinnering aan zijn en haar hand en zijn en haar mond, huid... lichaam...al die dingen die ook een zeer belangrijk deel van mekaars herinnering aan mekaars wezen waren.

 

 

            Sophie was nu al een paar weken terug in België.  Ze opende haar mail en vond een mail van Sitt.

Enkele plezante dingen en in 'attach', een artikel als bijlage : 'Zijn wij de slaven van onze emoties' ?

"Waw Sitt, nu begin jij te schrijven ook" ?, had ze onder andere teruggemaild.  Ze opende het elektronische essay dat hij haar had teruggestuurd.

SAM_6445.JPG

 

Commentaren

Wat spreekt dit me aan, deze situatie herbeleef ik opnieuw bij het lezen, keer op keer, het roept diepe verborgen emoties op.

Gepost door: Annie vanhooren | 21-03-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.