13-07-14

e)mensen allerhand allerlande

 

 

WP_20140629_19_14_20_Smart.jpg

 

e)mensen aller landen

 

Gedicht voor A en A x50

 

Op Dolf zette Adeline haar zinnen

 

Daar wou ze wel iets mee beginnen

 

Nee, dra kon hij er niet meer onderuit

 

Zijn jonkmansleven, 't was uit

 

Ze hadden geen moeite met sparen en werken

 

Na zijn uren onderhield hij tuintjes en perken

 

Zij was van alle markten thuis

 

en zo was 't 's winters warm in huis

 

Daardoor was't dat hét op een winteravond gebeurde

 

Een lief klein meisje kwam hun leven opfleuren

 

Snel werd ze een hele toffe, een neige

 

En ook zij zou flinke kinderen krijgen

 

Ook die mannen groeiden dabber op

 

en zoeken hUn weg, reken daar maar op

 

Ondertussen zaten ook de grootouders niet stil

 

Hun streven en werken, geboren uit wil

 

Nadat Adeline de boerinnenharten had veroverd...

 

werd Dolf door de dansende gemeente in een keizer omgetoverd

 

Niet meer weg te denken uit het dorpslandsschap,

 

zetten ze zich nog voor alle generaties schrap

 

En ook al nemen ze soms de tijd om onder mekaar te kibbelen

 

's avonds in bed zullen ze wel niet tegenstribbelen

 

Dit alles en meer, weze hen gegund,

 

zonder hen had er veel niet gekund

 

 

 

alles, ook een café, moet opbrengen

 

amusementsspelen, a-muse inderdaad

 

masochistische shitfilm aan de muur; massa-gist-eens zelfbeeld

 

usa-vlag aan één muur, foto Indiaan aan andere,

 

muziek over Wounded Knee, you and me

 

enig lichtpunt het plaatselijke zelfgemaakte appelsap

 

ander café, fabrieksmuziek maakt elk etisch kontakt onmogelijk

 

we slaan onze eigen ruiten in

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                     

 

competitie onder mannen

 

met vier hebben we erachter gezeten, één de overMinning behaald

 

ondertussen is dit door het woord Ex al ingehaald                                              

 

 

 

paula's eetchalet

 

ze leeft voor haar keuken

 

ze vindt het spijtig

 

moderne vrouwen met hele grote keukens

 

die er zo weinig in koken

 

ze vindt dat een deel van de jeugd

 

afmoet van slechte manieren

 

soms deelt ze zelfs een mot uit

 

aan een dronken schavuit

 

die ze dan tot tweemaal toe verdere toegang ontzegt

 

die dan weet dat ze gelijk heeft en niet meer verslecht

 

 

 

man met varkenshartklep

 

83 is hij, 25 jaar geleden geopereerd

 

mijmert nog wat over het verleden

 

als je hem er zelf naar vraagt

 

Brengt toch nog dingen

 

zelfs soms aan,

 

hoe het hem in dit of dat is vergaan

 

 

 

de inmiddels oude koster

 

op de dag dat de laatste oorlogsweduwe werd begraven

 

samen op het pad naar de kerk

 

met het kruis voor het eerste slachtoffer van de tweede oorlog

 

zijn vader en mijn grootvader, samen dezelfde dag

 

al meer dan 35 jaar begraven

 

komen en gaan

 

voltooien wat de genen in het vorige leven

 

niet hebben afgemaakt of gedaan

 

we zijn een genetisch-psychologisch gevolg

 

altijd weer met onze tegenspelers geconfronteerd

 

omdat allen de inhoud van 'zin'  en 'rust' zouden begrijpen

 

van 1700 staat ze in het oosten, om 0700 in 't westen

 

ik stuur je weer haar zalige licht en wens je het beste

 

de nieuwtjes op het werk; een gerucht doet de ronde,

 

dat tegen september 4000 man worden weggezonden

 

over het hart kunnen we 't niet zo blijven hebben

 

het harde harte zeer zal toch wel wegebben ?

 

tot de volgende gloed  ons verbazen doet

 

of die dan wel door mij zal komen

 

daar wil ik niet meer aan denken en van dromen

 

ik moet mijn kaartenhuis immers weer langzaam opbouwen

 

maar er zijn in het spel ofwel  meer heren dan vrouwen

 

vermits die meer zijn voor het zekere dan voor ideeën

 

raak ik hier nooit met z'n tweeën

 

ik zal zijn een nomade die altijd zijn tenten moet verleggen

 

omdat hij meent zijn waarheid te moeten zeggen

 

wat heeft de toekomst voor mij in spe ?

 

freelance boven de 48 knuffelen ok ?

 

ver sta ik van de idealen van de romantisch trouwe jongeling

 

't tweede best lijkt me de ongebonden mengeling

 

maar vermits een mengeling niet ongebonden kan zijn

 

krijgt de externe afgunst in triangels je toch weer klein

 

als de liefde zoiets als tanden krijgen is,

 

moeten we door de pijn tot het volledig gebit er is

 

en dan denken we dat we er zijn

 

maar volgt het verlies met weer die pijn

 

op de duur leggen we ons bij het vergankelijke neer

 

en vragen ons af, kom er nu niks meer ?

 

waarom moet dat allemaal wel zo zijn zal je vragen

 

ik weet het niet, dus mij zal je er niet over horen zagen

 

dit is maar een schets van een moment,

 

en niet elk moment weet je wat en hoe en wie je bent

 

, daarom is het goed dat je mensen kent en vertrouwt

 

en wie weet ooit eens iemand, een nomade ook, die niet heeft gebouwd

 

zal nu met dit gedicht maar stoppen,

 

elk klein woordje kan dit kaartenhuis doen floppen

 

 

 

octo, jaren GELEDEN http://be.msnusers.com/octo-poetry    bestaat niet meer waarschijnlijk                        

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.